اميرمؤمنان على عليه السلام نيز بعد از جنگ جمل نه انتقامى از آتش‌افروزان جنگ جمل گرفت و نه اموال آنها را به غنيمت برداشت، بلكه فرمان عفو صادر فرمود و همسر پيامبر را كه آتش‌افروز اصلى جنگ بود با احترام كامل به مدينه باز گرداند.

در حالات امامان معصوم عليه السلام ديگر نيز نظير همين معنا درباره دشمنان سرسخت ديده مى‌شود. از جمله طبق آنچه مرحوم علامه مجلسى در بحارالانوار در باب مكارم اخلاق امام سجاد عليه السلام آورده مى‌خوانيم كه شخصى در برابر آن امام بزرگوار ايستاد و زبان به دشنام و ناسزا گويى گشود. حضرت سخنى به او نگفت. هنگامى كه گفتار او تمام شد و باز گشت امام عليه السلام به يارانش كه آنجا نشسته بودند فرمود: شنيديد اين مرد چه گفت؟ دوست دارم همراه من بياييد تا پاسخ مرا به او بشنويد. عرض كردند: مانعى ندارد و آنها مايل بودند كه امام عليه السلام پاسخى همچون سخنان او بدهد ولى ديدند امام عليه السلام در اثناى راه اين را آيه شريفه را تلاوت مى‌كند: «وَالْكَاظِمِينَ الْغَيْظَ وَالْعَافِينَ عَنِ النَّاسِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ»؛ (پرهيزگاران كسانى هستند كه) خشم خود را فرو مى‌برند؛ و از خطاى مردم در مى‌گذرند؛ و خدا نيكوكاران را دوست دارد». [١] با شنيدن اين آيه دانستيم كه حضرت نمى‌خواهد مقابله به مثل كند. هنگامى كه به منزل آن شخص رسيديم.

امام عليه السلام او را با صداى بلند فرا خواند. فرمود: بگوييد على بن الحسين است. او از خانه بيرون آمد در حالى كه آماده شنيدن سخنان تند و شديد بود. در اينجا امام عليه السلام به او روى كرد و فرمود:

«يَا أَخِي إِنَّكَ كُنْتَ قَدْ وَقَفْتَ عَلَيَّ آنِفاً فَقُلْتَ وَقُلْتَ فَإِنْ كُنْتَ قُلْتَ مَا فِيَّ فَأَسْتَغْفِرُ اللَّهَ مِنْهُ وَإِنْ كُنْتَ قُلْتَ مَا لَيْسَ فِيَّ فَغَفَرَ اللَّهُ لَك‌

؛ برادر تو الان نزد من آمدى و آنچه را مى‌خواستى گفتى اگر نسبت‌هايى را كه به من دادى در من هست من از خدا براى خودم آمرزش مى‌طلبم و اگر آنچه گفتى در

[١]. آل عمران، آيه ١٣٤.