پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٦٨ - شرح و تفسير نشانههاى حق آشكار است

مراد رسول گرامى اسلام باشد همان‌گونه كه مى‌خوانيم: «يَا أَيُّهَا النَّبِىُّ إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ شَاهِداً وَمُبَشِّراً وَنَذِيراً* وَدَاعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ وَسِرَاجاً مُّنِيراً»؛ اى پيامبر! ما تو را گواه فرستاديم و بشارت‌دهنده و بيم‌دهنده؛ و تو را دعوت كننده به سوى خدا به فرمان او قرار داديم و چراغى روشنى بخش». [١]

يا مقصود خود حضرت (و امامان اهل‌بيت) باشد، چنان كه در زيارت «جامعه» آمده است:

«خَلَقَكُمُ اللَّه أنواراً فَجَعَلَكُمْ بِعَرْشِهِ مُحْدِقينَ حَتّى‌ مَنَّ عَلَيْنا بِكُمْ»

. و در خطبه ٨٧ نهج‌البلاغه‌ نيز به اين معنا اشاره شده است. يا اين‌كه منظور تمام آنچه گذشت و تمام حقايق عالم هستى است.

قرآن مجيد در سوره «اسراء» آيه ٧٢ نيز مى‌فرمايد: «وَمَنْ كَانَ فِى هَذِهِ أَعْمَى‌ فَهُوَ فِى الْآخِرَةِ أَعْمَى‌ وَأَضَلُّ سَبِيلًا»؛ اما كسى كه در اين جهان (از ديدن چهره حق) نابينا بوده است در آخرت نيز نابينا و گمراه‌تر است».

به هر حال اين جمله به صورت ضرب‌المثلى در آمده و واژه «صبح» كنايه از حق و «ذى عَيْنَيْن» كنايه از صاحبان بصيرت و آگاه و واژه «أضاء» اشاره به ظاهر بودن حق است. حال اگر كسانى گمراه شوند به علّت نابينايى آنهاست، يا اين‌كه چشم دارند و بر هم مى‌گذارند يا خفاش صفت از ديدن آفتاب حق به شب‌هاى تاريك و ظلمانى پناه مى‌برند. آنها سزاوار هرگونه سرزنش و مجازاتند آن‌گونه كه شاعر پارسى‌زبان مى‌گويند: