پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٠٤ - شرح و تفسير خزانهدار ديگران بودن

شكايت كرد، امام عليه السلام فرمود:

«اعْلَمْ أنَّ كُلُّ شَىْ‌ءٍ تُصيبُهُ مِنَ الدُّنْيا فَوْقَ قُوتِكَ فَإنَّما أنْتَ فيهِ خازِنٌ لِغَيْرِكَ‌

؛ بدان آنچه را از دنيا بيش از مقدار هزينه خود به دست مى‌آورى خزانه‌دار ديگران در آن خواهى بود». [١]

گويا امام عليه السلام مى‌دانست كه زندگى او تأمين است و نيازى را كه مطرح كرده فوق آن است، همان‌گونه كه بسيارى از مردم به همين مصيبت گرفتارند؛ پيوسته جمع‌آورى و به گمان خود براى روز مبادا ذخيره مى‌كنند در حالى كه وضع كار و كسب و فعاليت اقتصادى آنها طورى است كه از آينده بدى هرگز خبر نمى‌دهد.

در واقع بسيارى از كسانى كه به اندوختن مال روى مى‌آورند، نه حقوق آن را مى‌پردازند و نه صله رحم به جاى مى‌آورند و نه كار نيك با آن انجام مى‌دهند و مى‌گويند: هدف ما تأمين آينده خود و فرزندان است. اينها سوء ظن به رازقيت خدا دارند، همان‌گونه كه در نامه مالك اشتر نيز قبلًا گذشت كه امام عليه السلام مى‌فرمايد:

«إنَّ الْبُخْلَ وَالْجُبْنَ وَالْحِرْصَ غَرائِزٌ شَتّى‌ يَجْمَعُها سُوءُ الظَّنّ بِاللَّهِ‌

؛ بخل و ترس و حرص غريزه‌هاى مختلفى است كه ريشه همه آن سوء ظن به خداوند است».

[١]. بحارالانوار، ج ٧٠، ص ٩٠.