مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٥٨٤ - شرح حديث «حلال محمّد حلال إلى يوم القيامة»

بايد در هر چه اختلاف كنند، تو را حَكَم قرار دهند و قسم ياد كرده كه اگر چنين نكنند، مؤمن نخواهند بود، پس حقيقت ايمان از براى احدى حاصل نخواهد شد مگر آنكه پيغمبر صلى الله عليه و آله را حَكَم قرار دهد در هر اختلافى كه در ميان واقع شود، خواهد اختلاف در اصول دين باشد، يا در فروع دين و خواه در اعتقادات باشد، يا در اقوال و اعمال؛ چرا كه حكم را بطور مطلق فرموده در اين آيه شريفه و مخصوص به چيزى دون چيزى و به جايى دون جايى و به حالى دون حالى قرار نداده و معلوم است كه در زمان غيبت، قائم مقام ايشان عليهم السلام كتاب و سنّت است و بايد مؤمنان به ايشان، در هر اختلافى، در هر مقامى، رجوع به كتاب و سنّت [كنند]، كه اين دو رفع اختلاف كنند، پس رافع اختلاف- يومُنا هذا- كتاب و سنّت است و بس.

پس رجوع كرديم به كتاب خدا ديديم كه فرموده: «إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ»[١]؛ يعنى: به درستى كه خداوند تغيير نمى‌دهد چيزى را كه از براى قومى است، تا آنكه تغيير دهند آن قوم چيزى را كه از براى خودشان است.

و چون رجوع كرديم به احاديث ائمّه عليهم السلام يافتيم در احاديث بسيار كه خداوند، به جهت نفع و ضرر خود امرى و نهيى به بندگان خود نفرموده؛ چرا كه ايمن است از ضرر ايشان، و محتاج به نفعى نيست از ايشان، پس امرى كه كرده، به جهت نفع خود خلق است و نهيى كه كرده، به جهت ضرر نكردن خود خلق است، پس آنچه نفع خلق در آن بوده، ايشان را امر به استعمال آن فرموده و آنچه ضرر خلق در آن بوده نهى از استعمال آن نموده، چنانكه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمودند كه: «چيزى نبود كه شما را نزديك كند به بهشت، مگر آنكه شما را امر كردم به آن و چيزى نماند كه شما را نزديك كند به جهنّم، مگر آنكه شما را نهى كردم از آن»[٢].

[١]. رعد( ١٣): ١١.