مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٤١٥ - شرح حديث «أنا اللَّه الّذي لا إله إلّاأنا »

صلوات اللَّه عليه- روايت نموده كه حضرت- سلام اللَّه تعالى‌ عليه- فرمود كه مگوييد كه واگذارد خداى تعالى‌ عباد را به خودشان، پس سست بگيريد امر الهى را و مگوييد واداشت مردم را بر امور. خدا را مستند به ظلم مكنيد؛ و ليكن گوييد كه خير به توفيق خدا و شرّ به خذلان خداست و همه، سابقِ در علم خداست‌[١].

و در كتاب معاني الأخبار ابن بابويه، حديث طويلى از عبداللَّه بن فضل هاشمى روايت كرده و آنچه از آن حديثْ موضع حاجت است، اين است كه گفت: پس عرض كردم كه قول بارى تعالى‌: «وَ ما تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ»[٢] و قول او- جلّ ذكره الأعلى-: «إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلا غالِبَ لَكُمْ وَ إِنْ يَخْذُلْكُمْ فَمَنْ ذَا الَّذِي يَنْصُرُكُمْ مِنْ بَعْدِهِ»[٣]. فرموده: هرگاه بكند بنده آنچه را خداى عزّوجلّ، امر نموده به آن از اطاعت، «كان فعله وفقاً لأمر اللَّه:

مى‌باشد فعل او موافق امر الهى، و بنده به اين ناميده مى‌شود موفَّق. و هرگاه اراده كند بنده كه داخل شود در چيزى از معاصى [و حائل شد] خداى تعالى‌ ميان او وميان آن معصيت، پس ترك كرد بنده آن معصيت را مى‌باشد. ترك او آن معصيت را به توفيق خدا و وقتى كه «خلّى‌ بينه وبين تلك المعصية: حائل نشد ميان او و ميان آن معصيت، تا اينكه بنده مرتكب آن معصيت شد، به تحقيق كه خذلان كرده او را خداى تعالى‌ و يارى ننموده او را و توفيقش نداده‌[٤].

و در كتاب مذكور، حبيب سجستانى از حضرت امام محمدباقر عليه السلام روايت كرده كه حضرت فرمودند: «به درستى كه در تورات مكتوب است كه‌اى موسى! به درستى كه من خلق كردم تو را، و برگزيدم تو را، و قوّت دادم تو را، و امر نمودم تو را به طاعت خودم، و نهى كردم تو را از معصيت خودم. پس اگر طاعت من كردى، اعانت نمودم تو را بر طاعت خودم، و اگر معصيت من نمودى، اعانت نكردم تو را بر معصيت خودم. اى موسى! مراست منّت بر تو در طاعت تو مرا و مراست حجّت بر تو در

[١]. الإحتجاج، ص ٢٠٦.