مجموعه رسائل در شرح احاديثي از کافي - سلیمانی آشتیانی، مهدی؛ درایتی، محمد حسین - الصفحة ٤٤ - عرفان يزدى

گذشته‌ام چو قلم بر صحيفه ايجاد

كسى نمانده كه داد سخن تواند داد

به اين قدر كه قلم آشنا بود به سخن‌

جدا كنند سرش را به خنجر بيداد

فلك به سينه دانا حواله مى‌سازد

ز شست حادثه هر ناوكى كه يافت گشاد

چنان ز دهر برافتاد رسم آميزش‌

كه شخص و سايه كنند از قرابت استعباد

نمى‌نوازد اگر آسمان مرا شادم‌

كه چنگ را ننوازند جز پى فرياد

مرا به تنگدلى روزگار گو بگذر

كه غنچه را ندهد جز شكفتگى بر باد

ز تيره بختىِ خود گاه گاه شاد شوم‌

كه شمع گشته بود ايمن از طپانچه باد

وظيفه‌اى كه بمن مى‌رسد ز فضل و هنر

همان كنايه خصم است و طعنه حسّاد

مضرّتى كه به من از زبان خامه رسيد

كجا رسيد بشريان ز نشتر فصّاد[٣]