فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٢١ - دعا
ـ تكرار كردن دعا(١٠)و پا فشارى نمودن بر خواسته.(١١)
ـ اخلاص در دعا و توجه به ذات حق تعالى با همه وجود و روى گردانى از غير او.(١٢)
ـ توسل جستن به محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله(١٣)و درود فرستادن بر ايشان در آغاز، ميان و پايان دعا.(١٤)
ـ ستايش و ثنا گفتن خداوند متعال و اعتراف به تقصيرات خود در مقام بندگى و استغفار از آنها قبل از دعا.(١٥)
ـ تحصيل معرفت صحيح به خداوند متعال.(١٦)
ـ قصد تقرب داشتن از دعا؛ زيرا دعا عبادت، بلكه برترين عبادات است.(١٧)
ـ حسن ظن داشتن به اجابت از جانب خداوند.(١٨)
ـ دعا كردن با آرامش قلب و سكون اعضا و جوارح و پرهيز از شتابزدگى و نداشتن دغدغهاى جز دعا در محضر پروردگار.(١٩)
ـ بلند نكردن صدا هنگام دعا و در خلوت دعا كردن.(٢٠)
ـ انصاف داشتن در دعا؛ به معناى خواستن آنچه كه بر حسب شأن او برايش روا است.(٢١)
ـ صحيح و بدون غلط خواندن دعا و دعا كردن با نيكوترين كلمات؛ از اين رو، دعاهايى كه در قرآن كريم و احاديث معصومان عليهم السّلام وارد شده (دعاهاى مأثور) رجحان دارد.(٢٢)
زمان دعا:بهترين زمان براى دعا كردن، با فضيلتترين اوقات شبانه روز است، مانند سحر، وقت اذان ظهر، نيمه شب، اوقات نمازهاى پنج گانه، جمعه، ماه رمضان، روز عرفه و شب عيد فطر و قربان.(٢٣)
مكان دعا:بهترين مكان براى دعا مكانى است كه به جهتى داراى فضيلت و شرافت باشد، مانند حطيم( --> حطيم)و مستجار( --> مستجار)در كنار كعبه؛ مسجد؛ مشاهد مشرّفه( --> مشاهد مشرّفه)و روضه( --> روضه).
بهترين حالت و موقعيت براى دعا:دعا كردن در حال روزه؛ نماز؛ تعقيب نماز( --> تعقيب)؛ قرائت و سجود؛ بين اذان