فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٠٦ - حبس
برخى ديگر گفتهاند: در صورتى كه قاضى نيز به سبب شواهدى او را متهم به قتل بداند، شش روز به زندان افكنده مىشود و در غير اين صورت، حبس جايز نيست.(٣٧)
احكام:بيشتر فقها برآنند كه نماز زندانى در مكان غصبى در صورتى كه مستلزم تصرفات زايد همچون تخريب يا كندن جايى نشود، همانند نماز شخص مختار است، يعنى بايد ايستاده و همراه ركوع و سجود به جا آورد.(٣٨)
بر مُحرمى كه به جهت ناتوانى از اداى دين زندانى شده يا ستمگرى او را حبس كرده، عنوان مصدود صادق است و با قربانى كردن از احرام بيرون مىآيد(٣٩)( --> صدّ).
زندانىِ ناتوان از تحصيل علم به ماه رمضان، بنابر مشهور به ظنّ خود عمل مىكند و هر ماه را كه گمان مىبرد ماه رمضان است روزه مىگيرد و در صورت فقدان ظنّ، به اختيار خود، ماهى را ماه رمضان قرار مىدهد و روزه مىگيرد؛ ليكن اگر پس از آن معلوم شود آن ماه، رمضان نبوده، در صورتى كه ماه رمضان قبل از آن ماهى بوده كه روزه گرفته، كفايت مىكند و اگر بعد از آن بوده و سپرى شده باشد، بايد قضاى آن را بگيرد و اگر سپرى نشده باشد همان ماه را روزه مىگيرد.(٤٠)
بنابر قول برخى، مردى كه به زندان ابد محكوم شده و رهايىاش ممكن نيست، در صورتى كه تحمّل چنين زندگىاى براى همسرش دشوار باشد، حاكم مىتواند زن او را طلاق دهد.(٤١)