٥١٩. پيامبر خدا ٦ (از جمله دعاهايى كه در اوّلين شب ماه رمضان مى‌خوانْد): اى ماه مبارك! خداوندى را سپاس كه ما را به تو كرامت بخشيد. خداوندا! ما را بر روزه‌دارى و عبادتمان نيرو بخش و گام‌هاى ما را استوار بدار و ما را بر گروه كافران يارى كن!

خداوندا! تو يكتاى بى‌فرزندى، و تو بى‌نيازِ[١] بى‌همانندى، تو آن قدرتمندى هستى كه چيزى به تو قدرت نمى‌بخشد. تو بى‌نيازى و من نيازمندم. تو مولايى و من بنده‌ام. تو آمرزنده‌اى و من گنهكارم. تو مهربانى و من خطاكارم. تو آفريدگارى و من آفريده‌ام. تو زنده‌اى و من مرده‌ام. تو را به مهربانى‌ات مى‌خوانم كه مرا بيامرزى، بر من رحم كنى و از من درگذرى. همانا تو بر هر چيز، توانايى.

٥٢٠. المقنعة: چون نماز مغرب امشب شب اوّل ماه رمضان را خواندى، اين دعا را كه دعاى حج است، بخوان‌[٢]:

«خداوندا! حاجتم را از تو مى‌طلبم. هر كس حاجتش را از يكى از مردمان مى‌خواهد؛ امّا من حاجتم را تنها از تو طلب مى‌كنم. انبازى براى تو نيست. تو را به احسان و رضوانت مى‌خوانم كه بر محمّد و خاندان محمّد درود فرستى و براى من از اين سال، راهى براى زيارت خانه خودت قرار دهى، براى حجّى شايسته، قبول‌شده، پاك و خالص براى تو، كه چشمم را بدان روشن سازى و رتبه‌ام را بدان بالا برى و روزى‌ام كنى كه چشم [از گناه‌] بر بندم و عفافم را نگه دارم و از همه گناهانت دست بردارم، تا آن كه هيچ چيز نزد من برگزيده‌تر و بهتر از طاعت تو و پروا كردن از تو و عمل به آنچه واجب كرده‌اى و ترك آنچه براى تو ناخوشايند است و از آن نهى كرده‌اى، نباشد. و اين همه را در آسانى و توانگرى و تن‌درستى قرار بده و توفيقم بده نعمتى را كه به من داده‌اى، سپاس گويم؛ و از تو مى‌خواهم كه مرگم را كشته شدن در راهت،

[١] صمد، يعنى آنچه جسم ندارد و توخالى نيست( ر. ك: بحار الأنوار: ٤/ ١٨٩).

[٢] در الكافى است:« امام صادق ٧ اين دعا را در ماه رمضان مى‌خواند». در الإقبال است:« امام صادق ٧ فرمود: در شب‌هاى ماه رمضان بعد از نماز مغرب اين دعا را كه براى حجّ است، بخوان ...» در بحار الأنوار است:« دعاى حج، در اوّلين شب ماه رمضان خوانده مى‌شود». كفعمى در المصباح و البلد الأمين گفته است:« مستحب است در هر روز از ماه رمضان و در شب اوّل آن، اين دعا را بخواند كه دعاى حج ناميده مى‌شود. كراجكى در روضة العابدين، شيخ مفيد و كلينى هم آن را از امام صادق ٧ نقل كرده‌اند».