ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٠ - روش كتاب

٨. در پانوشت‌ها، منابع احاديث، به ترتيب معتبرترينِ آنها تنظيم شده است؛ ليكن گاه به دليلى كه بر محقّقان پوشيده نيست (از جمله: پرهيز از تكرار، اختلاف منابع يا راوى و يا شخصى كه از او روايت شده)، اين ترتيب را پس از نخستين منبع، مراعات نكرده‌ايم.

٩. هرگاه دسترسى به منابع اوّليه ممكن باشد، حديث مستقيما از آنها نقل مى‌شود. آنگاه نشانىِ بحار الأنوار (در احاديث شيعه) و كنز العمّال (در احاديث اهل سنّت) به عنوان دو منبع اساسى و جامع حديث شيعه و اهل سنّت، افزوده مى‌شود.

١٠. پس از ذكر منابع، گاه با نشانه «ر. ك»، به منابع ديگر ارجاع داده مى‌شود؛ چرا كه متن ارجاعى، با متن نقل‌شده تفاوت بسيار دارد؛ ولى در عين حال، با متن اصلى و موضوع بحث، مرتبط است.

١١. ارجاع به ابواب ديگر اين كتاب، به خاطر تناسب و اشتراك محتوايى ميان احاديث آنهاست.

١٢. هدف از «درآمد» هايى كه براى فصل‌هاى كتاب، نوشته شده يا توضيحات و استنتاج‌هايى كه در پى احاديث آمده است، ارائه چشم‌انداز كلّى روايات آن بخش يا آن فصل است. گاه هم به توضيح و تبيين برخى از مفاهيم دشوار و پيچيده احاديث، پرداخته شده است.

١٣. مهم‌ترين نكته در اين شيوه، كوشش در حدّ توان براى تأييد اطمينان‌آور صدور احاديث هر باب از معصوم است كه به كمك قرائن عقلى و نقلى براى اثبات محتواى احاديث، صورت پذيرفته است.

در پايان، بر خود لازم مى‌دانم مراتب سپاس و قدردانى خود را از همه سروران فاضل و محقّقان عزيز و بزرگوار در مركز تحقيقاتِ دار الحديث كه در پديد آوردن و عرضه اين اثر نفيس، كوشش‌هايى ستودنى داشته‌اند، ابراز دارم، بويژه از فاضل گران‌قدر جناب آقاى رسول افقى كه بار سنگين اين كار را بر دوش داشتند و برادر فاضل آقاى مرتضى خوش‌نصيب كه در آماده‌سازى بخشى از آن، سهيم بوده‌اند.