ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣٣ - د دعاى «اللّهمّ ربَّ شهر رمضان»

٤/ ١٨

دعاى شب هيجدهم‌

٥٤٦. پيامبر خدا ٦: سپاس، خدايى را كه با اين ماه، ما را مورد كرامت قرار داد و در آن قرآن را بر ما فرو فرستاد و حقّ آن را به ما شناساند. خدا را سپاس بر نعمت بصيرت. تو را به نور ذاتت سوگند اى معبود ما و خداى پدران پيشين ما كه در اين ماه، توفيق توبه روزىِ ما گردانى و ما را خوار مگردانى و گمان [نيك‌] ما را [به خودت،] خلاف مسازى! همانا تو بزرگوار و مقتدرى.

٤/ ١٩ دعاى شب نوزدهم‌

٥٤٧. پيامبر خدا ٦: منزّه است آن كه نمى‌ميرد. منزّه است آن كه فرمان‌روايى‌اش بى‌زوال است. منزّه است آن كه هيچ نهانى بر او پوشيده نيست. منزّه است آن كه هيچ برگى مگر با دانش او، فرو نمى‌افتد و نه دانه‌اى كه در تاريكى‌هاى زمين است و نه هيچ تر و خشكى، مگر آن كه در نوشته‌اى روشن است، مگر آن كه با علم و قدرت اوست.

پس، منزّه است او، منزّه است او، منزّه است او، منزّه است او، منزّه است او، منزّه است او. شأنش چه بزرگ، و حكومتش چه شكوهمند است!

خداوندا! بر محمّد و خاندانش درود فرست و ما را در سايه آمرزش خويش، از آزادشدگانت و بندگان رستگارت قرار بده! همانا تو آمرزنده و مهربانى.

ر. ك: ص ٨١٧ (آداب مشترك شب قدر).

ص ٨٤٥ (آنچه مخصوص شب نوزدهم است).