ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٣١ - د دعاى «اللّهمّ ربَّ شهر رمضان»

خداوندا! هر كه درباره‌ام انديشه بد مى‌كند، در پى او باش و هر كه نيرنگم مى‌زند، او را نيرنگ بزن و اندوهى را كه هر كس بر من وارد مى‌آورَد، كفايت كن و كارم را گواه سخنم قرار ده و حالم را اصلاح كن و مرا درباره خانواده و مال و فرزندان و برادرانم بركت عطا كن!

خداوندا! گناهان گذشته‌ام را بيامرز و مرا در باقى‌مانده عمرم نگه دار تا در حالى ديدارت كنم كه از من خرسندى!

حاجت خويش را مى‌طلبى. سپس بعد از دعا سجده مى‌كنى و در سجده‌ات مى‌گويى:

چهره فانى، پوسيده، نگه‌داشته‌شده، بازخواست‌شده، گنهكار و خطاكار من، در پيشگاه ذات بزرگوار، پايدار، ابدى، آمرزنده و مهربان تو سجود كرده است. منزّه است پروردگار برتر من و او را مى‌ستايم. از خداوند، آمرزش مى‌طلبم و به سوى او توبه مى‌كنم».

افزوده:

«خداوندا! اى پروردگار اين شب بزرگ! تو را سپاس، آن گونه كه مرا از پرتگاه‌هاى هلاكت نگه داشتى و مرا از: چنگ زدن به ريسمان ستمگران، انكار آگاهانه طاعتت، سرپيچى از فرمانت، روى آوردن به غير خودت، بى‌رغبتى به آنچه نزد توست و گرايش به آنچه نزد ديگران است، حفظ كردى. اين، نعمتى بود كه عطايم كردى و رحمتى بود كه با آن مرا مورد ترحّم قرار دادى، بى آن كه از گذشته، عملى در خور، و شايستگىِ بهره‌مندى از اين بزرگوارى‌ات را داشته باشم. و چون مرا به ستايش خويش رهنمون شدى و به پيروى از اهل فضل و معرفت، راهنمايى‌ام كردى و به درهاى هدايت، بينايم ساختى، از سوى من مستوجب ثناگشتى. اگر تو نبودى، نه به طاعتت راه مى‌يافتم و نه فرمانت را مى‌شناختم و نه راهت را مى‌پيمودم. پس، تو را سپاس فراوان، و تو را نعمت افزون [بر من‌] است؛ و كارهاى شايسته، به سبب نعمت تو كمال مى‌يابند».