اى زنده‌اى كه به هيچ زنده‌اى نيازمند نيست، اى زنده‌اى كه هر زنده‌اى را مى‌ميراند، اى زنده‌اى كه هر زنده‌اى را روزى مى‌دهد، اى زنده‌اى كه حيات را از هيچ زنده‌اى به ارث نبرده است، اى زنده‌اى كه مردگان را زنده مى‌كند، اى زنده، اى پايدارى كه هيچ چُرت و خوابى او را فرا نمى‌گيرد!».

هفتاد و يكم. «اى آن كه او را يادى فراموش‌نشدنى است، اى آن كه او را فروغى خاموشى‌ناپذير است، اى آن كه او را نعمت‌هاى بى‌شمار است، اى آن كه او را حكومتى بى‌زوال است، اى آن كه او را ستايشى بى اندازه است، اى آن كه او را شُكوهى وصف‌ناپذير است، اى آن كه او را كمالى دست‌نيافتنى است، اى آن كه او را تقديرى برگشت‌ناپذير است، اى آن كه او را صفاتى تبديل‌ناشدنى است، اى آن كه او را اوصافى تغييرناپذير است!».

هفتاد و دوم. «اى پروردگار جهانيان، اى فرمان‌رواى روز جزا، اى منتهاى خواسته طلب‌كنندگان، اى پشت و پناه پناهندگان، اى دريابنده گريزانان، اى دوستدار شكيبايان، اى دوستدار توبه‌كاران، اى دوستدار پاكى‌جويان، اى دوستدار نيكوكاران، اى داناتر به ره‌يافتگان!».

هفتاد و سوم. «خداوندا! تو را به نامت مى‌خوانم: اى شفيق، اى مهربان، اى نگه‌دارنده، اى احاطه‌يابنده، اى نگهبان، اى پناه‌دهنده، اى عزّت‌بخش، اى خواركننده، اى آغازكننده، اى بازگرداننده!».

هفتاد و چهارم. «اى آن كه يگانه بى‌ضد است، اى آن كه يكتاى بى‌مانند است، اى آن كه بى‌نياز بى‌عيب است، اى آن كه يكتايى بى چگونگى است، اى آن كه داور بى‌ستم است، اى آن كه پروردگار بى‌همكار است، اى آن كه قدرتمند بدون خوارى است، اى آن كه توانگر بى‌نياز است، اى آن كه پادشاه بدون عزل است، اى آن كه وصف‌شده‌اى بى‌مانند است!».

هفتاد و پنجم. «اى آن كه يادش شرافتِ ذاكران است، اى آن كه سپاسش رستگارىِ شاكران است، اى آن كه ستايشش عزّت ستايشگران است، اى آن كه اطاعتش نجات فرمان‌برداران است، اى آن كه درش براى جويندگان باز است، اى آن كه راهش براى بازگردندگان روشن است، اى آن كه نشانه‌هايش برهانِ بينندگان است، اى آن كه كتابش مايه ياد اهل تقواست، اى آن كه روزى‌اش فراگير مطيعان و نافرمانان است، اى آن كه رحمتش به نيكوكارانْ نزديك است!».