گوشت‌هاى پرندگان، غذايمان ده و از جامه‌هاى ديبا و پرنيان و زربفت بر ما بپوشان و توفيق درك شب قدر و حجّ خانه خودت و شهادت در راهت را به ما بده و دعا و خواسته شايسته ما را اجابت كن اى آفريدگار ما! بشنو و اجابت كن و آنگاه كه در روز قيامت، اوّلين و آخرين را گرد آورى، بر ما ترحّم كن و امان‌نامه نجات از آتش را برايمان بنويس و ما را در جهنّم به غل و زنجير مكش و ما را دچار عذاب و خوارى از سوى خود مساز و از زقّوم و ضريع‌[١] به ما مخوران و ما را با شيطان‌ها يك‌جا قرار مده و ما را به رو در آتش دوزخ ميفكن و از جامه‌هاى آتشين و پيراهن‌هاى گدازنده بر ما مپوشان و ما را از هر بدى اى آن كه هيچ معبودى جز تو نيست، به حقّ آن كه معبودى جز تو نيست برهان!

٣/ ٣

دعاهاى سحر[٢]

الف دعاى امام باقر ٧‌

٥٠٣. الإقبال (درباره ايّوب بن يقطين): وى نامه‌اى به امام رضا ٧ نوشت و از او خواست كه درستىِ اين دعا را بيان كند.

امام ٧ به او نوشت: «آرى. اين، دعاى امام باقر ٧ در سحرهاى ماه رمضان است. پدرم فرمود كه امام باقر ٧ فرمود:" اگر مردم از عظمت اين خواسته‌ها نزد خداوند و سرعت اجابت آنها براى صاحبانش خبر داشتند، بر سر آن با يكديگر به جنگ مى‌پرداختند، حتّى با شمشير؛ و خداوند، رحمتش را به هر كس بخواهد، ويژه مى‌سازد".

[١] زَقّوم و ضَريع، نام خوراك‌هاى تلخ دوزخيان است.

[٢] سيّد ابن طاووس گويد:« بدان كه در اعمال روز و شب از كتاب المهمّات و التتمّات چنين روايت كرده‌ايم كه سحر هر شب، منادى از سوى خداوندِ برآورنده حاجت‌ها، چنين ندا مى‌دهد: آيا نيازمندى هست؟ آيا خواهنده و جوينده‌اى هست؟ آيا آمرزش‌خواهى هست؟ اى جوياى خير! بيا، و اى جوياى شر! دست بردار.

پيش‌تر در فصلى از اين كتاب گفتيم كه منادى از سوى خداوند در ماه رمضان از اوّل تا آخر شب، ندا مى‌دهد. هرگز مبادا كه از منادىِ خداوند اعراض كنى، در حالى كه از تو مى‌خواهد كه تا مى‌توانى، از ذخاير الهى درخواست كنى، حال آن كه تو به كمتر از آنچه تو را خوانده است نيز نيازمندى. پس، گشوده بودن درها و نداى منادى الهى را مغتنم بشمار و اگر گوش‌هايت نشنيده است، گوش عقل و دلت شنيده است، اگر مسلمان و تصديق كننده مولاى خود هستى كه مالك دنيا و آخرت توست»( ر. ك: الإقبال: ١/ ١٥٦).