خداوندا! از تو اندكى از نياز فراوانم را مى‌خواهم، با آن كه نيازم به آن، بسيار است و بى‌نيازىِ تو از آن، ديرين. آن نزد من، بسيار است؛ امّا بر تو آسان و ناچيز.

خداوندا! بخشايش تو از گناهم، و گذشت تو از خطايم، و چشم‌پوشى تو از ظلمم، و پرده‌پوشى تو بر كار زشتم، و بردبارى تو از گناه بسيارم آنجا كه به عمد يا خطا گناه كردم مرا به طمع انداخت تا از تو چيزى بخواهم كه از سوى تو شايسته آن نيستم، چيزى كه از رحمت خويش، روزى‌ام كردى و از قدرت خود، نشانم دادى و از اجابت خويش، مرا شناساندى.

پس چنين گشتم كه با ايمنى، تو را مى‌خوانم و بى‌وحشت و ترس، از تو مى‌خواهم و نيز در آنچه به درگاهت روى مى‌آورم، با ناز و عشوه، طلب مى‌كنم. پس اگر حاجتم دير برآيد، جاهلانه عتابت مى‌كنم، با آن كه شايد آنچه تأخير افتاده، برايم بهتر باشد؛ چرا كه تو فرجام كارها را مى‌دانى. پس، هيچ مولاى بزرگوارى را بر بنده‌اى فرومايه، شكيباتر از تو بر خود نديده‌ام.

پروردگارا! تو مرا مى‌خوانى؛ من از تو روى برمى‌گردانم. تو به من دوستى مى‌كنى؛ من با تو بى‌مهرى مى‌كنم. تو با من مهربانى مى‌كنى؛ من از تو نمى‌پذيرم، گويا كه من بر تو نعمت و منّت دارم؛ امّا اينها باز هم تو را از رحمت بر من و نيكى و بخشش از روى جود و كَرَم به من، باز نمى‌دارند. پس، اين بنده نادانت را ترحّم كن و با فضل و احسانت بر او ببخش! همانا تو بخشنده بزرگوارى.

ستايش، خدايى را كه مالكِ فرمان‌روايى است، روان‌سازنده كشتى، مسخّر كننده بادها، شكافنده صبح، جزا دهنده روز جزا و پروردگار جهانيان است.

خدا را سپاس بر بردبارى‌اش پس از علمش. خدا را سپاس بر گذشتش پس از قدرتش. خدا را سپاس بر تحمّل طولانى‌اش پس از خشمش، در حالى كه او بر هر چه بخواهد، تواناست.

خدا را سپاس، كه آفريدگار خَلق است، گشاينده روزى، صاحب شُكوه و بزرگوارى و احسان و نعمت‌دهى؛ آن كه دور است، پس ديده نمى‌شود، و نزديك است، آن چنان كه نجوا را شاهد است. بزرگوار و والاست.

سپاس، خدايى را كه نه مخالفى دارد كه با او برابرى كند، و نه مشابهى دارد كه با او همتا شود، و نه پشتيبانى دارد تا از او حمايت كند. با قدرت‌