ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٧ - د دعاى افتتاح

د دعاى افتتاح‌

٥٠١. الإقبال (به نقل از ابو عمرو محمّد بن محمّد بن نصر سَكونى): از ابو بكر احمد بن محمّد بن عثمان بغدادى خواستم دعاهاى ماه رمضان را كه عمويش ابو

جعفر محمّد بن عثمان بن سعيد عَمرى‌[١] مى‌خوانده، براى من درآورد. پس دفترى را كه جلد قرمز داشت، بيرون آورد. من، دعاهاى بسيارى را از روى آن نوشتم و از جمله آنها، اين دعا بود:

«خداوندا! من ستايشت را با حمد تو آغاز مى‌كنم و تو با نعمت خويش، توفيق‌دهنده بر راه درستى.

يقين دارم كه تو، در جاى گذشت و رحمت، مهربان‌ترينِ مهربانانى و در جاى كيفر و انتقام، سرسخت‌ترينِ كيفردهندگانى و در جايگاه بزرگى و عظمت، بزرگ‌ترين جبّارانى.[٢]

خداوندا! اذنم داده‌اى تا تو را بخوانم و از تو بخواهم. پس، اى شنوا! ستايشم را بشنو، و اى مهربان! دعايم را اجابت كن، و اى آمرزنده! از لغزشم درگذر. خدايا! چه بسيار اندوهى كه برطرفش ساختى و غمى كه آن را زدودى و لغزشى كه از آن در گذشتى و رحمتى كه آن را گستردى و زنجيره بلايى كه آن را از هم گسستى!

ستايش، خدايى را كه نه همسرى گرفته و نه فرزندى، و نه او را در پادشاهى، شريكى است و نه او را از روى خوارى، سرپرستى. او را به شايستگى، تكبير بگوى و بزرگ بدار. خدا را سپاس، با همه ستودگى‌هايش، بر همه نعمت‌هايش.

سپاس، خدايى را كه نه او را در حكمرانى، ضدّى است و نه در فرمانش، او را مخالفى.

سپاس، خدايى را كه در ميان آفريدگانش، شريكى ندارد و در عظمتش،

بى‌همتاست.

سپاس، خدايى را كه فرمان او و ستايشش در ميان خَلق، پراكنده و آشكار است؛ آن كه شُكوهش با بخشندگى، هويداست و دستش به سخاوت، گشوده

[١] هر چند اين دعا از اهل بيت : روايت نشده است امّا با عنايت به اين كه محمّد بن عثمان يكى از نائبان خاصّ امام عصر عجل اللّه تعالى فرجه بوده است به احتمال قوى اين دعا را از آن حضرت اخذ كرده است.

[٢] جبّار درباره خداوند، به معناى جبران كننده و نيز كسى كه بر همه زورمندان چيره است، مى‌باشد.