ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٩ - ٢/ ٤ ١ فضيلت تلاوت قرآن و تشويق به آن

برترىِ آن بر غير ماه رمضان، همچون برترىِ من بر امّت من است. پس خوشا به حال آن كه رمضان را دريابد! خوشا به حال او!

٤٤٦. امام باقر ٧: هر چيزى بهارى دارد و بهار قرآن، ماه رمضان است.

٤٤٧. الإقبال: بدان كه فضل خداوند، هرگاه به كسى برسد، در حدّى كه به عبادت‌هاى مستحب (به سبب امرى كه آن را در نهان خويش مى‌شناسد و بر آن اعتماد مى‌كند) اقدام كند، اندازه قرائتش در ماه رمضان به اندازه همان بيان‌[١] است. امّا هر كس به حسب دستور موجود در ظاهرِ احاديث، اقدام به قرائت كند، به هر مقدار كه فرصت و مقدور باشد، به همان اندازه خواهد بود. پس اگر مانعى از پيوسته خواندن قرآن در ماه روزه ندارد، به آنچه از وهب بن حفص از امام صادق ٧ روايت شده، عمل كند. وى گويد: از امام ٧ پرسيدم: يك فرد، قرآن را در چه مدّت بخواند؟ فرمود: «در شش روز و بيشتر».

گفتم: در ماه رمضان [، چه‌]؟ فرمود: «در سه روز و بيشتر».

٤٤٨. الكافى (به نقل از على بن حمزه): خدمت امام صادق ٧ رسيدم. ابو بصير به او عرض كرد: فدايت شوم! آيا در ماه رمضان، قرآن را در يك شب بخوانم؟ فرمود: «نه».

گفت: در دو شب؟ فرمود: «نه».

گفت: در سه شب؟ [امام ٧‌] با اشاره دست فرمود: «آرى».

سپس فرمود: «اى ابو محمّد! رمضان، حق و حرمتى دارد كه هيچ يك از ماه‌ها شبيه آن نيست. هر كدام از اصحاب محمّد ٦ قرآن را در يك ماه يا كمتر مى‌خواند. قرآن نبايد تندتند خوانده شود؛ بلكه با ترتيل و آرامش خوانده مى‌شود. هرگاه به آيه‌اى رسيدى كه ياد بهشت در آن است، درنگ كن و از خدا بهشت بخواه، و هرگاه به آيه‌اى رسيدى كه ياد آتش در آن است،

[١] مقصود، قول معصوم است درباره ختم قرآن در ماه رمضان، كه در ادامه مطلب مى‌آيد.