ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٥١ - ج پرهيز از دشنام دادن

٢٧٨. پيامبر خدا ٦: هر كس در ماه رمضان درباره مسلمانى غيبت كند، بر روزه‌دارى‌اش پاداشى نخواهد يافت.

٢٧٩. پيامبر خدا ٦: هر كس درباره مرد و زن مسلمانى غيبت كند، خداوند تا چهل شبانه‌روز، نماز و روزه‌اش را نمى‌پذيرد، مگر آن كه آن شخص از وى درگذرد.

٢٨٠. مسند أبى يعلى (به نقل از عبيد، غلام پيامبر خدا): دو زن، روزه بودند و درباره مردم غيبت مى‌كردند. پيامبر خدا ظرفى طلبيد و به آن دو گفت: «قى كنيد». آن دو، چرك و خون و گوشت تازه، قى كردند.

سپس فرمود: «اين دو زن با حلال روزه گرفتند؛ امّا با حرام افطار كردند».

ج پرهيز از دشنام دادن‌

٢٨١. امام صادق ٧: پدرم فرمود: «پيامبر خدا شنيد كه زنى روزه‌دار، كنيز خود را دشنام مى‌دهد. پس، غذايى طلب كرد و به او گفت: «بخور».

زن گفت: من روزه‌ام، اى پيامبر خدا!

فرمود: «چگونه روزه‌اى، كه كنيزت را دشنام دادى؟! روزه، تنها نخوردن غذا و نوشيدنى نيست و همانا خداوند، روزه را حجابى در برابر كار و سخن زشت قرار داده، كه روزه‌دار با آن، روزه را افطار مى‌كند. روزه‌داران، چه اندك‌اند و گرسنگان چه بسيار!».

٢٨٢. پيامبر خدا ٦: روزه، سپر است. هرگاه يكى از شما روزه بود، پس دشنام ندهد و نابخردى نكند و نيز اگر كسى با او به جنگ برخاست و يا دشنامش داد، بگويد: «من روزه‌ام، من روزه‌ام».