ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٤٧ - الف پرهيز از حرامهاى خدا

٢٦٦. پيامبر خدا ٦: هر كس ماه رمضان را از روى ايمان و به خاطر پاداش الهى روزه بدارد و گوش و چشم و زبانش را از مردم باز دارد، خداوند روزه‌اش را مى‌پذيرد و گناهان گذشته و آينده‌اش را مى‌آمرزد و به او پاداش صابران را مى‌دهد.

٢٦٧. امام على ٧: روزه‌دارى، پرهيز از حرام‌هاست، همان گونه كه انسان از غذا و نوشيدنى خوددارى مى‌كند.

٢٦٨. امام باقر ٧: پيامبر خدا به جابر بن عبد اللّه فرمود: «اى جابر! اين، ماه رمضان است. هر كس روزش را روزه بدارد و بخشى از شبش را به عبادت برخيزد و شكم و شهوتش را پاك نگه دارد و زبانش را حفظ كند، از گناهانش بيرون مى‌شود، آن گونه كه از اين ماه بيرون مى‌شود».

جابر گفت: اى پيامبر خدا! اين سخن، چه نيكوست!

پيامبر خدا فرمود: «اى جابر! و اين شرطها چه سخت است!».

٢٦٩. پيامبر خدا ٦: هر روزه‌دارى كه در پشت سرِ زنى با دقّت بنگرد، تا حدّى كه حجم استخوان‌بندى زن از پشت لباسش براى او آشكار شود، روزه‌اش را افطار كرده است.

٢٧٠. امام على ٧ (در حديث معراج): خداى متعال فرمود: «... اى احمد! هيچ عبادتى نزد من، محبوب‌تر از سكوت و روزه نيست. پس، هر كه روزه بدارد، ولى زبانش را نگه ندارد، همچون كسى است كه به عبادت، ايستاده، امّا در نمازش قرائت ندارد. پس به او پاداش ايستادن به نماز را مى‌دهم؛ امّا پاداش عبادتگران را به او نمى‌دهم».