ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧١ - ٢/ ١ خطبههاى پيامبر، هنگام فرا رسيدن ماه رمضان

٢٢١. امام باقر ٧: چون ماه رمضان در حال فرا رسيدن بود و سه روز از شعبان مانده بود، پيامبر خدا به بلال فرمود: «مردم را خبر كن».

مردم گرد آمدند. [پيامبر ٦‌] بر منبر رفت و خدا را حمد و ثنا گفت. سپس فرمود:

«اى مردم! خداوند، شما را به اين ماه، ويژه ساخته است و اينك فرا مى‌رسد. آن، سرور ماه‌هاست [و] در آن، شبى بهتر از هزار ماه است. درهاى آتش در آن بسته مى‌شوند و درهاى بهشت در آن گشوده مى‌گردند. پس دور باد از رحمت حق، كسى كه اين ماه را دريابد و آمرزيده نشود! دور باد از رحمت حق، كسى كه پدر و مادرش را دريابد و [با نيكى به آنان‌] آمرزيده نشود! دور باد از رحمت حق، كسى كه مرا نزد او ياد كنند و او بر من درود نفرستد! خدا او را نيامرزد!».

٢٢٢. الكافى (به نقل از جابر، از امام باقر ٧): پيامبر خدا روى به مردم مى‌كرد و مى‌فرمود:

«اى گروه مردم! هرگاه هلال ماه رمضان طلوع كند، شياطينِ سركش به بند كشيده مى‌شوند، درهاى آسمان و درهاى بهشت و درهاى رحمت گشوده مى‌گردند، درهاى آتش بسته مى‌شوند، و دعا اجابت مى‌شود.

خدا را در هر عيد فطرى، آزادشدگانى است كه آنان را از آتش مى‌رهاند. و هر شب منادى ندا مى‌دهد: «آيا خواهنده‌اى هست؟ آيا استغفاركننده‌اى هست؟ خدايا! به هر انفاق‌كننده‌اى جايگزين عطا كن و هر امساك‌كننده [از انفاق‌] را دچار تلف ساز!». تا آن كه هنگامى كه هلال شوّال بر مى‌آيد، مؤمنان را ندا مى‌دهند كه: «به سوى جايزه‌هايتان بشتابيد، كه امروز روز جايزه است!».

[سپس امام باقر ٧ فرمود:] به خدايى كه جانم در دست اوست، آن جايزه، دينار و درهم نيست.