١٤٢. امام رضا ٧: خداوند متعال، فرشتگانى دارد كه بر مردان و زنان روزه‌دار، گماشته شده‌اند و بال‌هاى خويش را بر آنان مى‌كشند و گناهانشان را فرو مى‌ريزند. خداوند متعال، فرشتگانى دارد كه آنان را گماشته تا براى مردان و زنان روزه‌دار، استغفار كنند. شمار آنان را كسى جز خدا نمى‌داند.

ر. ك: ص ١١٧، ح ١٢٩

١/ ٧

بركات ميهمانى خدا

الف تقوا

قرآن‌

«اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! روزه بر شما نوشته (واجب) شده است، آن گونه كه بر كسانى كه پيش از شما بودند، نوشته شده بود. باشد كه پروا كنيد!».[١]

[١] در تفسير الميزان( ج ٢، ص ٨) آمده است:« بت‌پرستان، وقتى جرم و گناهى مرتكب مى‌شدند، براى راضى ساختن خدايانشان يا فرو نشاندن خشم آنها روزه مى‌گرفتند، و نيز آنگاه كه برآمدن حاجتى را خواستار بودند. اين شيوه، نوعى معامله و مبادله بود كه نياز معبود را بر مى‌آورْد تا نياز بنده را برآورَد، يا رضايت او را به دست مى‌آورْد تا او هم رضاى بنده‌اش را به دست آورَد.

خداوند، بزرگوارتر از آن است كه درباره او فقر، نياز، تأثّر و يا آزارى تصوّر شود و او از هر كاستى‌اى، به دور است. پس، هر عبادتى، هر اثرى هم داشته باشد، به بنده برمى‌گردد، نه به خداى متعال.

گناهان نيز چنين‌اند. خداوند فرموده است:« اگر نيكى كنيد، به خودتان نيكى كرده‌ايد و اگر بدى كنيد، به خودتان بدى كرده‌ايد»( اسراء، آيه ٧). قرآن كريم، در آموزش‌هاى خود، به همين نكته اشاره دارد و آثار طاعت‌ها و نافرمانى‌ها را به انسان باز مى‌گرداند؛ انسانى كه جز نياز، چيزى نيست. خداوند فرموده است:« اى مردم! شما نيازمندان به خداييد و خداوند، بى‌نياز است»( فاطر، آيه ١٥).

نيز درباره روزه اشاره مى‌كند كه:« باشد كه پروا كنيد». و اين كه اميد است در سايه روزه، تقوا به دست آيد، جاى شك نيست؛ چرا كه هر انسانى با فطرت خويش در مى‌يابد كه براى كسى كه خواستار پيوند با دنياى پاكى و والايى و رسيدن به درجه كمال و معنويّت است، نخستين كار، دورى جستن از ارضاى بى‌حدّ و مرز لذّت‌هاى جسمانى، پرهيز از زياده‌روى در شهوات بدن، و وارستگى از تعلّقات به زمين است و در يك كلمه، پرهيز از