ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٧ - ١/ ٥ ارزش روزهدار

١٢٨. امام باقر ٧: مؤمن، چون شب را به عبادت برخيزد و روز را روزه بدارد، برايش گناهى نوشته نمى‌شود و هيچ گامى بر نمى‌دارد، مگر آن كه خداوند براى او حسنه‌اى مى‌نويسد، و هيچ سخن نيكى نمى‌گويد، مگر آن كه خداوند براى او حسنه‌اى مى‌نويسد، و اگر همان روز بميرد، روحش را به والاترين درجاتِ بالا مى‌برند، و اگر زنده بماند تا آن كه افطار كند، خداوند او را در ميان توبه‌گران مى‌نويسد.

١٢٩. امام باقر ٧: خداى متعال، فرشتگانى را بر روزه‌داران، گماشته است كه در هر روز از ماه رمضان تا پايان آن براى آنان استغفار مى‌كنند و هر شب، هنگام افطار روزه‌داران، به آنان خطاب مى‌كنند: «بشارت باد بر شما، اى بندگان خدا! اندكى گرسنه شديد و بسيار، سير خواهيد شد. بركت يافتيد و مايه بركت گشتيد»، تا آخرين شب ماه رمضان شود. [پس‌] ندا مى‌دهد: «مژده باد شما را، اى بندگان خدا! گناهانتان آمرزيده و توبه‌تان پذيرفته شد. پس بنگريد در اعمالى كه آغاز مى‌كنيد، چگونه‌ايد».

١٣٠. امام صادق ٧: بوى ناخوش دهان روزه‌دار، نزد خداوند، برتر از بوى مُشك است.

١٣١. امام صادق ٧: خداوند به موسى ٧ وحى كرد: «چه چيز مانع مناجات تو با من است؟».

گفت: پروردگارا! از اين رو كه بوى دهان روزه‌دار، ناخوش است، از مناجات با تو سر باز مى‌زنم.

خداوند به او وحى كرد: «اى موسى! بوى ناخوش دهان روزه‌دار نزد من، خوش‌تر از بوى مُشك است».

١٣٢. امام صادق ٧: كسى كه در گرماى سخت، روزى را براى خدا روزه بدارد و تشنه شود، خداوند، هزار فرشته را بر او مى‌گمارد كه چهره‌اش را لمس مى‌كنند و بشارتش مى‌دهند، تا آنگاه كه افطار كند، كه خداوند به او مى‌فرمايد: «چه خوش است بوى تو و نشاط تو! فرشتگان من! گواه باشيد كه او را آمرزيدم».