ماه خدا - چ سوم - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١١٣ - ١/ ٥ ارزش روزهدار

١١٧. پيامبر خدا ٦: خواب روزه‌دار، عبادت است؛ سكوتش تسبيح است؛ عملش دو برابر است؛ دعايش مستجاب است و گناهش آمرزيده است.

١١٨. پيامبر خدا ٦: بر روزه‌دار، قلم [ثبت گناهان‌] جارى نمى‌شود[١] تا آن كه افطار كند، [البتّه‌] تا وقتى كه آنچه روزه را باطل مى‌كند، انجام نداده باشد.

١١٩. پيامبر خدا ٦: خداوند مى‌فرمايد: «... روزه‌دار، دو خوش‌حالى دارد: يكى خوش‌حالى او، هنگامى كه افطار مى‌كند؛ و ديگرى خوش‌حالى او هنگامى كه با پروردگارش ديدار مى‌نمايد».

١٢٠. پيامبر خدا ٦: روزه‌دار، دو خوش‌حالى دارد: خوش‌حالى او به هنگام افطارش، و خوش‌حالى او در روز قيامت، [آنگاه‌] كه منادى ندا مى‌دهد: «كجايند صاحبان جگرهاى سوخته و تشنه؟ به عزّتم سوگند، امروز سيرابشان مى‌كنم».

١٢١. پيامبر خدا ٦: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، بوى ناخوش دهان روزه‌دار نزد خداى متعال، خوش‌بوتر از بوى مُشك است.

١٢٢. پيامبر خدا ٦: شما را به روزه‌دارى فرمان مى‌دهم. مَثَل روزه، مَثَل مردى است كه در ميان گروهى است و با خود، كيسه‌اى مُشك دارد. همه خرسندند

[١] بى‌ترديد، اين حديث و امثال آن، مجوّز ارتكاب گناه نيستند و مقصود، آن است كه روزه، مانع از انجام دادن گناهان مى‌گردد و در نتيجه گناهى در پرونده روزه‌دار، ثبت نمى‌شود.