لوامع صاحبقرانی مشهور به شرح فقیه - علامه مجلسی - الصفحة ٣٦٢ - اگر در اثناى سفر به پارهاي چند آدم بر خوردند

گذارنده در حالت اختيار نمازش صحيح نيست تا ازاله نجاست نكند و ستر عورت نكند ميت نيز نماز بر او صحيح نيست تا او را غسل ندهند و كفن نكنند و چون ساتر ندارد ستر مهما أمكن واجب است اگر چه به خشت باشد و چون ساتر ميت مى‌بايد كه جميع بدنش را به پوشاند كه اگر در وقت نماز روى ميت باز باشد مثلا نماز صحيح نيست على الظاهر پس فرمودند كه او را در قبر گذارد و عورت كه اهم است به خشت و سنگ به پوشانند و باقى بدن به قبر پوشيده شود تا نماز صحيح باشد و چون واجبست كه دفن بعد از نماز باشد اول نماز مى‌كنند و بعد از آن خاك پر مى‌كنند.

و به همين مضمون از حضرت امام رضا صلوات اللَّه عليه منقولست و بعد از آن از حضرت مى‌پرسند كه بعد از دفن بر او نماز مى‌توان كرد حضرت فرمودند كه نه اگر جايز مى‌بود مى‌بايست نماز جايز باشد از جهت حضرت سيد المرسلين ٦ در همه وقتى پس نماز نمى‌توان كرد بر مدفون و نه بر عريان. و تتمه حديث ساباطى نيز قريب باين است و چون تحقيق اين مطلوب شد ظاهر مى‌شود كه بحثها و تقييداتى كه كرده‌اند بى‌وجه است و اللَّه تعالى يعلم.

[اگر در اثناى سفر به پارهاي چند آدم بر خوردند]

(و روى اسحاق بن عمّار عن الصّادق عن ابيه صلوات اللَّه عليهما انّ عليّا صلوات اللَّه عليه وجد قطعا من ميّت فجمعت ثمّ صلى عليها ثمّ دفنت)

و بسند موثق كالصحيح از حضرت امام محمد باقر صلوات اللَّه عليه مرويست كه حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه رسيدند در اثناى سفر به پارهائى چند از آدم پس حضرت فرمودند كه همه را جمع كردند و بر آن نماز كردند و بعد از آن دفن كردند و محمولست بر آن كه همه بدن بوده باشد و اگر چه محض استخوان باشد يا در آن پاره‌ها سينه بود باشد چنانكه گذشت و خواهد آمد و غسل و كفن را ذكر نكرده‌اند زيرا كه نماز لازم دارد هر دو را