الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ١٣٨ - يك سند زنده براى عظمت اصحاب كسا

و پيامبر او را همچون جان خود قرار داده و مى‌فرمايد:

وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَكُمْ ....

جرير از اعمش نقل كرده كه مباهله در شب ٢١ ذى الحجة و تزويج فاطمه در ٢٥ همان ماه و روز غدير نيز در هيجدهم ماه مزبور بود و اين پايان سخن نقاش است.

خطيب در تاريخ بغداد از فضل و كمال و كثرت رجال نقاش و اين كه امثال و دارقطنى از او روايت كرده‌اند، ياد كرده و يادآور شده است كه او به هنگام فوتش گفت: «لِمِثْلِ هذا فَلْيَعْمَلِ الْعامِلُونَ‌» و در همان حال در گذشت.[١].

مفسران و محدثان اهل تسنن تصريح كرده‌اند كه آيه مباهله در حق اهل بيت پيامبر نازل شده است و پيامبر تنها كسى را كه همراه خود به ميعادگاه برد فرزندانش حسن و حسين و دخترش فاطمه و على بودند، بنا بر اين منظور «أَبْناءَنا» در آيه منحصرا «حسن و حسين» هستند، همان طور كه منظور از «نِساءَنا» فاطمه (سلام اللَّه عليها) و منظور از «أَنْفُسَنا» تنها على ٧ بوده است و احاديث فراوانى در اين زمينه نقل كرده‌اند.

ثعلبى در تفسير آيه «مباهله» از «مقاتل» و «كلبى» روايت كرده و گفته:

هنگامى كه رسول خدا اين آيه را به نمايندگان مسيحيان نجران خواند و آنان را به مباهله دعوت كرد به پيامبر گفتند بر مى‌گرديم و در كار خود مى‌انديشيم و فردا مى‌آئيم و به تو جواب مى‌دهيم با هم به گفتگو نشستند، از بزرگ و صاحب نظر خود «عاقب» پرسيدند و گفتند: اى عبد المسيح نظر تو در اين باره چيست؟ گفت:

به خدا قسم اى گروه نصارى شما خوب شناختيد كه محمد، نبى مرسل است و او از روى فضل خدايتان به سوى شما آمده است و بدانيد هيچ قومى با هيچ پيغمبرى مباهله نكرد مگر اين كه بزرگ و كوچكشان به هلاكت رسيدند و اگر شما هم مباهله كنيد، هلاك خواهيد شد.

[١] تاريخ بغداد، ج ٢، ص ٢٠١ شماره ٦٣٥.