و در رابطه با آيات و نشانه‌هائى كه روز عاشورا روز قتل امام حسين ٧ واقع شد، از قبيل: كسوف، و باريدن خون و سرخ شدن شفق و خاكستر شدن خوراكيهاى لشكر يزيد و جوشيدن خون در بيت المقدس و شام و خراسان و ديوار دار الإمارة كوفه و جرقه زدن آتشى به صورت عبيد اللَّه بن زياد و بيرون آمدن دستى از ديوار و نوشتن شعرى بر آن در منزل اول كوفه به شام و شنيدن مردم اشعارى را در ماتم حسين، بدون اين كه گوينده آن را ببينند و آتش شدن شترى كه از اموال حسين به غارت بردند، در داخل ديگ و سفال شدن پولها و سخن گفتن سر بريده امام مجموعا بيست و شش حديث آورده‌اند.

و ليكن با وجود اين همه روايات كه در كتابهاى خود در باره اهل بيت پيامبر نقل كرده‌اند، عجيب است كه سنيها روز عاشورا- روز غم و اندوه اهل بيت- را، روز عيد و روز سرور و شادى قرار مى‌دهند، زينت مى‌كنند و لباس نو مى‌پوشند و احسان و انفاق مى‌نمايند و اين رفتارى كه آنها روز عاشورا روز شهادت امام حسين ٧ مى‌كنند، كاملا يك تناقض آشكارى است، از يك طرف مى‌بينيم در رابطه با وجوب حزن بر حسين ٧ و مواسات با پيامبر و اظهار وفادارى با عترت روايات زيادى نقل مى‌كنند و از طرف ديگر روز عاشورا را روز عيد و روز سرور و شادى مى‌دانند و شيعيان را در عزادارى و سوگوارى بر حضرت سيد الشهداء در آن روز ملامت و سرزنش مى‌كنند!! مؤلف كتاب مى‌گويد: چيز عجيبى كه من از اينها ديدم اين كه يكى از آنها را به خاطر همين موضوع مورد سرزنش قرار دادم، او در مقام اعتذار گفت: در روايات ما تعظيم روز عاشورا و ثواب روزه آن وارد شده است. گفتم اگر به حقايقى كه پيش خودتان است، نظر كنيد خواهيد ديد از جمله تعظيم روز عاشورا، اظهار حزن و اندوه بر حسين است و تعظيم و بزرگداشت روزها با قبولى اعمالى است كه در آن واقع مى‌شود و ثواب حسنات در آن روز مضاعف مى‌گردد. پس سزاوار است تقرب شما در آن روز به پروردگارتان و به پيامبرتان با اظهار حزن و اندوه بر پسر دختر رسول پروردگارتان و آنچه بر اسلام وارد شده باشد و اين نزد صاحبان فهم واجب‌تر مى‌بود