الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ٣٧٤ - رفتارى كه امت با امام حسين (ع) كردند

و ابو ذر رضى اللَّه عنهم بودند.

پيامبر فرمود: جبرئيل اينك مرا خبر داد كه اين پسرم حسين بعد از من در سرزمين طف كشته مى‌شود و اين تربت را براى من آورده و خبر داد مرا كه آرامگاه او در اين خاك است‌[١].

در باره اين كه جبرئيل، رسول خدا ٦ را از قتل حسين ٧ خبر داد و نمونه‌اى از تربت كربلا را به او داد هيجده حديث آورده‌اند.

و در پيشگوئى على ٧ از شهادت امام حسين شش حديث نقل كرده‌اند و در باره فرمان رسول خدا به وجوب يارى حسين يك حديث و در اين كه رسول خدا قاتلان آن حضرت را لعن كرد، هشت حديث ذكر كرده‌اند و در اين كه رسول خدا تربت حسين را به ام سلمه داد كه هر وقت ديدى كه مبدل به خون شد، بدان كه حسين مرا كشته‌اند و خواب ام سلمه در ايام شهادت آن حضرت و خواب عبد اللَّه بن عباس، پنج حديث نقل كرده‌اند.

مسلم در صحيح خود در تفسير آيه: فَما بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّماءُ وَ الْأَرْضُ‌[٢] گفت: هنگامى كه حسين بن على به قتل رسيد، آسمان بر او گريه كرد و گريه‌اش سرخى آن بود[٣].

ثعلبى در تفسير همين آيه گفته است: قبل از كشته شدن حسين ٧ سرخى شفق نبود و نيز ثعلبى روايت كرده و گفته: «مطرنا دما بايّام قتل الحسين»[٤] روز قتل حسين براى ما از آسمان خون باريد.

و در اين كه طائفه جن در عزاى حسين گريستند، پنج حديث روايت كرده‌اند

[١] ماوردى، اعلام النبوة، ص ٨٣- در باب ١٢ آن به همين اسناد و همين لفظ آورده، خوارزمى، مقتل ج ١، ص ١٥٩- هيثمى، مجمع الزوائد، ج ٩، ص ١٨٧- ١٨٨- صواعق، ص ١١٥- سيوطى، خصائص، جأ ٢، ص ١٢٦- ١٢٥- كنز العمال، ج ٦، ص ٢٢٣.

[٢] سوره دخان، آيه ٢٩.

[٣] سيوطى، در ذيل همين آيه و طبرى در تفسيرش ج ٢٥، ص ٧٤ نقل كرده‌اند.

[٤] ابن حجر، صواعق، ص ١١٦- ذخائر العقبى، ص ١٤٥- مقتل خوارزمى، ج ٢، ص ٨٩.