الطرائف ت داود إلهامی - سید بن طاووس - الصفحة ١٤٤ - يك سند زنده براى عظمت اصحاب كسا

بود انگشتر خود را به سائل بخشيد، سائل جريان را به پيامبر خبر داد پيامبر براى ما آيه‌ إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ‌ .. تا «الْغالِبُونَ» را قرائت كرد[١].

فقيه شافعى ابن مغازلى اين روايت را از پنج طريق روايت كرده است از جمله عبد اللَّه بن عباس گفت: سائلى خدمت پيامبر ٦ آمد و در دست او انگشترى بود پيامبر به او فرمود اين انگشتر را كه به تو بخشيده، گفت: اين (مردى) كه در حال ركوع است (على در حال نماز بود) پيامبر فرمود:

«الحمد للَّه الّذى جعلها فيّ و في اهل بيتى»

حمد خدائى را كه آيه را در من و خاندانم قرار داد[٢].

از روايات شافعى ابن مغازلى در همين معنى روايتى كه آن را از «على بن عابس» نقل كرده است وى گفت: من و ابو مريم، بر عبد اللَّه ابن عطا وارد شديم ابو مريم به ابن عطا گفت: براى ما روايت كن همان روايتى را كه به من از ابو جعفر ٧ نقل كردى گفت: من نزد ابو جعفر نشسته بودم كه گذر عبد اللَّه سلام به آنجا افتاد به او گفتم فداى تو شوم، اين است پسر كسى كه نزد او است علم الكتاب؟! گفت: نه و لكن آن شخص صاحب شما على بن ابى طالب است كه آياتى از قرآن در باره او نازل شده است مثل آيه: وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ‌[٣]، أَ فَمَنْ كانَ عَلى‌ بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّهِ وَ يَتْلُوهُ شاهِدٌ مِنْهُ‌[٤] و إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ‌[٥].

و سدى نيز در تفسير خود ذكر كرده است كه اين آيه در باره على ٧ نازل شده است.

متقى هندى در «كنز العمال» به سند خود از ابو رافع روايت كرده كه گفت:

[١] ذخائر العقبى، ص ١٠٢ ينابيع المودة ص ٣١٨.

[٢] المناقب، ص ٣٢١.

[٣] سوره رعد، آيه ٤٣.

[٤] سوره هود، آيه ١٧.

[٥] المناقب، ص ٣١٤.