قرآن كريم به قوانين و احكام مربوط به ارث، عنايت ويژه‌اى دارد، يك‌بار به شكل اجمالى به بيان مسايل ارث پرداخته و يك بار به شكل مفصل، متعرّض حالات مختلف وارثان و ذكر سهام شده است.

هدف از اين نوشتار، استفاده از قرآن كريم به عنوان اصلى‌ترين مصدر شريعت، براى دست يافتن به پاسخى در رابطه با موضوع توارث ميان زوجين است كه باعث احياى فقه قرآن و نشان دادن نقش آن در استدلال‌هاى فقهى و كمك به تدوين قوانين در اين موضوع خواهد شد؛ بنابراين هدف اصلى اين رساله، بحثى فقهى و استدلالى است نه فتوايى؛ هر چند ممكن است نتيجه برخى از مباحث، تأسيس فتوايى نيز باشد. تذكر اين مطلب از اين جهت ضرورى است كه بايد در مقام فتوا تمامى ادله به صورت كامل بررسى شود و نمى‌توان تنها به بررسى بخشى از آن اكتفا كرد؛ زيرا در اين صورت فرآيند استنباط، ناقص و فاقد ارزش علمى و عملى خواهد بود.

بررسى آيه

{ولَكُم نصف ما ترك أزواجكم إن لم يكن لَهُنّ وَلد فإن كان لهن ولد فلكم الربع ممّا تركن من بعد وصية يوصين بها او دين ولهن الربع مما تركتم ان لم يكن لكم ولد فان كان لكم ولد فلهنّ الثمن ممّاً تركتم من بعد وصية توصون بها أودين... ؛ } (١)

سهم ارث شما مردان از تركه همسرانتان نصف است در صورتى كه آنها فرزند نداشته باشند و اگر فرزند داشته باشند، يك‌چهارم خواهد بود، پس از خارج كردن وصايايى كه به آن وصيت كرده‌اند و بدهى آنها. و سهم ارث

(١) نساء، آيه ١٢.