پروردگار عالَم را به گواهى مى‌طلبد بر آنكه: ورود و خروج در اين امر، هيچ كدام به قصد نيل [ به ]مشتهيات و هواپرستى و سياست‌طلبى و دنيادارى و زمانه‌سازى و دشمن‌سوزى [ = خصومت با افراد ]و مكنت‌اندوزى و امثال ذلك نبوده است. اين پندارها هيچ يك لايق ريشى نيست كه در راه اسلام سفيد شده:

بَعدَ سِتّين حجّة و ثَمان

غيرُ مستحسنٍ وصالُ الغَوانى (٢٤)

در ادامه نامه، شيخ در پاسخ به سؤال يا انتقاد فرزند مبنى بر اينكه: شما همان كسى بوديد كه در ابتداى جنبش مشروطيت با نامه‌هاى خود به مراجع نجف آنان را به دخول در جنبش تحريض كرديد و حالا چطور با آن مخالفت مى‌ورزيد؟، به وجود اين سابقه در كارنامه خود اذعان مى‌كند، اما مخالفت مزبور را «جهاد اكبر در راه اسلام» خوانده و مى‌گويد كه علت عدول وى از مشروطيت، همان حوادث و رويدادهاى بدى است كه پيش‌تر به تفصيل در لايحه «شرح مقاصد» از لوايح منتشره در ايام تحصن حضرت عبدالعظيم (در اواسط مشروطه اول) نوشته و به تمام بلاد اسلام فرستاده است. سپس مى‌افزايد:

اينكه نوشته‌ايد مساعدتهاى مساعدين [ = دربار قاجار]، صورى است و دوام آن مجال [ از ] محالات است و كار به كجاها خواهد كشيد؟ [ مى‌گويم:] فرزند! پدر پير تو از تو توقع تفقّد دارد و نه علم غيب جويى و غيب گويى. در بارگاه قُدس و جوار اميرالمؤمنين(ع) علوم آل محمد(ص) بايد آموخت و اندوخت، نه فنون سياسى و ديپلماسى. كسانى هستند كه به دادن اين نطقهاى عصر جديد و از بر داشتن اخبار مجلات و جرائد اعجاب مى‌كنند و آرزو دارند كه با ويكتور هوگو و داروين و شِكسپير محشور شوند، ولى من آرزو دارم تو با حَمَله قرآن و حُفّاظ حديث و فقهاى اهل بيت (ع) محشور شوى.

(٢٤) يعنى، پس از گذشت ٦٨ سال از عمر، زيبنده نيست كه انسان در پى وصل زنان باشد...!