بلكه مشهور فقهاى اماميه توسعه بيشترى در اين موضوع داده و قائلند كه همسر مطلقه‌اى كه در مرض موت شوهرش او را طلاق داده باشند حتى اگر طلاقش باين باشد و عده‌اش نيز تمام شده باشد، در صورتى كه يك سال نگذشته باشد و مريض از مرضش كه در آن مرض طلاق داده، بهبودى نيابد و زوجه ازدواج نكند، از وى ارث مى‌برد. (٣٩) اما اين توسعه در ارث از دلالت آيه استفاده نمى‌شود؛ چون «ازواجكم» بر همسر مطلقه به طلاق باين و رجعيه پس از پايان عده صدق نمى‌كند. مدرك اين توسعه، رواياتى است همانند :

١ ـ روايت محمد بن مسلم از يكى از دو امام باقر(ع) يا امام صادق(ع):

قال: إذا طلّق الرجل امرأته تطليقتين ثمّ طلقها الثالثة و هو مريض فهي ترثه؛ (٤٠)

محمد بن مسلم از يكى از دو امام باقر(ع) و يا امام صادق(ع) روايت مى‌كند: هرگاه مرد همسرش را دو بار طلاق بدهد و براى بار سوم طلاق دهد در حالى كه مريض است، همسرش از او ارث مى‌برد.

٢ ـ روايت ابوالعباس از امام صادق(ع):

قال إذا طلق الرجل المرأة فى مرضه ورثته ما دام في مرضه ذلك و ان انقضت عدّتها الاّ أن يصحّ منه، قلت: فإن طال به المرض؟ قال: ما بينه و بين سنة؛ (٤١)

ابوالعباس از امام صادق(ع) روايت مى‌كند: هرگاه مرد همسرش را در مريضيش(مرض موت) طلاق دهد از او تا وقتى كه در اين مريضى باشد ارث مى‌برد، هر چند عده زن منقضى شود، مگر اين كه از اين مريضى خوب

(٣٩) كنزالعرفان، ج٢، ص٣٣٢؛ قلائد الدرر، جزايرى، ص٣٤٩.
(٤٠) وسائل الشيعه، ج٢٦، ص٢٢٦، باب ١٤ از ابواب ميراث الازواج، ح١.
(٤١) همان، ح٢.