اين صفت فعلى خداوندى از باب افعال‌ [ايتاء] به معناى دادن و عطا كردن است. كاربرد اين واژه در قرآن براى نعمتى است كه خداوند به بندگان خود بخشيده است، گرچه عمده موارد استعمال آن دادن نعمت به انبيا و اوليا است. اين واژه و به صورت فعل ماضى و مضارع ١٢٨ بار در قرآن به كار رفته است. [١] اين صفت الهى به صورت اسمى نيز در ادعيه آمده است. [٢]

وَ لَقَدْ آتَيْناكَ سَبْعاً مِنَ الْمَثانِي وَ الْقُرْآنَ الْعَظِيمَ.

حجر (١٥) ٨٧

بقره (٢) ٥٣ و ٦٣ و ٨٧ و ٩٣ و ١٢١ و ١٤٦ و ٢١١ و ٢٤٧ و ٢٥١ و ٢٥٣ و ٢٥٨ و ٢٦٩؛ آل‌عمران (٣) ٢٦ و ٧٣ و ٧٩ و ٨١ و ١٤٥ و ١٤٨ و ١٧٠ و ١٨٠؛ نساء (٤) ٣٧ و ٤٠ و ٥٤ و ٦٧ و ٧٤ و ١١٤ و ١٤٦ و ١٥٢ و ١٥٣ و ١٦٢ و ١٦٣؛ مائده (٥) ٢٠ و ٤٦ و ٤٨ و ٥٤؛ انعام (٦) ٢٠ و ٨٣ و ٨٩ و ١١٤ و ١٥٤ و ١٦٥؛ اعراف (٧) ١٤٤ و ١٧١ و ١٧٥ و ١٩٠؛ انفال (٨) ٧٠؛ توبه (٩) ٥٩ و ٧٥ و ٧٦؛ يونس (١٠) ٨٨؛ هود (١١) ٣ و ٢٨ و ٣٦ و ٦٣ و ١١٠؛ يوسف (١٢) ٢٢ و ١٠١ رعد (١٣) ٣٦؛ ابراهيم (١٤) ٣٤؛ حجر (١٥) ٨٩؛ نحل (١٦) ٥٥ و ١٢٢؛ اسراء (١٧) ٢ و ٥٥ و ٥٩ و ١٠١؛ كهف (١٨) ٦٥ و ٨٤؛ مريم (١٩) ١٢ و ٣٠؛ طه (٢٠) ٩٩؛ ٢١) ٤٨ و ٥١ و ٧٤ و ٧٩ و ٨٤؛ مؤمنون (٢٣) ٤٩؛ نور (٢٤) ٣٣؛ فرقان (٢٥) ٣٥؛ نمل (٢٧) ١٥ و ٣٦؛ قصص (٢٨) ١٤ و ٤٣ و ٥٢ و ٧٦ و ٧٧؛ عنكبوت (٢٩) ٢٧ و ٤٧ و ٤٨ و ٦٦؛ روم (٣٠) ٣٤؛ لقمان (٣١) ١٢؛ سجده (٣٢) ١٣؛ احزاب (٣٣) ٣١؛ سبأ (٣٤) ١٠ و ٣٥؛ يس (٣٦) ٢٧؛ صافّات (٣٧) ١١٧؛ ص (٣٨) ٢٠؛ فصّلت (٤١) ٤٥؛ فصّلت (٤١) ٥٣؛ شورى (٤٢) ٢٠؛ دخان (٤٤) ٣٣؛ جاثيه (٤٥) ١٦ و ١٧؛ محمّد (٤٧) ١٧ و ٣٦؛ فتح (٤٨) ١٠ و ١٦؛ ذاريات (٥١) ١٦؛ طور (٥٢) ١٨؛ نجم (٥٣) ٤٠؛ حديد (٥٧) ٢٩؛ حديد (٥٧) ٢١ و ٢٣ و ٢٧ و ٢٨ و ٢٩؛ جمعه (٦٢) ٤؛ طلاق (٦٥) ٧

موج‌

موج، جمع آن امواج، حركت ذرّات و اجسام كه توأم با بالا و پايين رفتن متناوب آنهاست‌ [٣] و موج دريا، جوش و خروش آب دريا را گويند. [٤] در اين مدخل از واژه‌ «موج» و مشتقّات آن و سياق برخى آيات استفاده شده است.

اهمّ عناوين: آثار موج، خطر موج.

[١] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ١، ص ٦٢-/ ٨٦.

[٢] . مفاتيح‌الجنان، دعاى مشلول؛ بحارالانوار، ج ٩٢، ص ٤٠١؛ ج ٨٢، ص ٢٧١.

[٣] . فرهنگ فارسى، ج ٤، ص ٤٤٢٢، «موج»؛ فرهنگ لاروس، ج ٢، ص ١٩٩٢، «الموج».

[٤] . القاموس‌المحيط، ج ١، ص ٣١٧، «موج».