فرهنگ قرآن - مرکز فرهنگ و معارف قرآن - الصفحة ٢٧٠ - منادى/ اسماوصفات
پرستش منات
١. هواپرستى مشركان، انگيزه آنان در پرستش منات:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى ... إِنْ يَتَّبِعُونَ إِلَّا الظَّنَّ وَ ما تَهْوَى الْأَنْفُسُ ....
نجم (٥٣) ١٩ و ٢٠ و ٢٣
٢. منات، سومين بت مورد اهتمام و پرستش، در نزد مشركان:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى [١].
نجم (٥٣) ١٩ و ٢٠
٣. عجز و ناتوانى مشركان جاهلى، از ارائه هرگونه دليل بر خداوندگارى منات:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْماءٌ سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ ما أَنْزَلَ اللَّهُ بِها مِنْ سُلْطانٍ ....
نجم (٥٣) ١٩ و ٢٠ و ٢٣
٤. سرزنش مشركان، به جهت پرستش منات:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى [٢].
نجم (٥٣) ١٩ و ٢٠
پوچى منات
٥. منات، نماد شرك، و فاقد هرگونه خاصيّت و كارايى:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى إِنْ هِيَ إِلَّا أَسْماءٌ سَمَّيْتُمُوها أَنْتُمْ وَ آباؤُكُمْ ....
نجم (٥٣) ١٩ و ٢٠ و ٢٣
شهرت منات
٦. منات، از جمله بتهاى مشهور عرب جاهلى:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى.
نجم (٥٣) ١٩ و ٢٠
مشركان و منات---) همين مدخل، پرستش منات
نامگذارى منات
٧. نامگذارى بت منات به اسم مؤنّث، برخاسته از اعتقاد عرب جاهلى:
أَ فَرَأَيْتُمُ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى وَ مَناةَ الثَّالِثَةَ الْأُخْرى أَ لَكُمُ الذَّكَرُ [٣] وَ لَهُ الْأُنْثى.
نجم (٥٣) ١٩-/ ٢١
مناجات---) دعا
منادى/ اسماوصفات
اين صفت فعلى الهى از باب مفاعله [مناداة] به معناى صداى بلند و كلام آشكار است. خداوند را از آن جهت «منادى» گويند كه در دنيا پيامبران را مورد تخاطب و نداى خود قرار دهد و در قيامت با مشركان از باب توبيخ و سرزنش سخن خواهد گفت. اين صفت فعلى ١٠ بار در قرآن آمده است. [٤] اين صفت
[١] . ذكر بت منات و دو بت ديگر از ميان بتهاى عرب جاهلى بيانگر عظمت و اهتمام مشركان به آنها بوده است.
[٢] . استفهام انكارى در «أفرأيتم» بيانگر ملامت مشركان به علّت معبود قرار دادن منات و ساير بتها بوده است.
[٣] . مشركان، فرشتگان را دختران خدا مىدانستند و بتها را مظهرى براى آنان مىپنداشتند، و از اين جهت براى آنان اسامى مؤنّث، همچون لات و منات انتخاب مىكردند.
[٤] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ٢، ص ١٤١٩.