مغيرة بن شعبة بن ابى‌عامر از ثقيف و از زيركان عرب و از كارگزاران خلفا و معاويه خصوصاً در فتوحات آنان بود. وى در سال خندق ايمان آورد و در سال ٥٠ در كوفه از دنيا رفت. [١] برخى از مفسّران آيه ٧٤ توبه (٩) را كه حكايت از توطئه و حيله عليه پيامبر صلى الله عليه و آله است مربوط به مغيره و همدستان وى دانسته‌اند كه در بازگشت از تبوك در عقبه قصد داشتند با رم دادن شتر پيامبر صلى الله عليه و آله او را به قتل برسانند. [٢]آيت الله هاشمى رفسنجانى و برخى از محققان مركز فرهنگ ومعارف قرآن، فرهنگ قرآن، ٣٣جلد، موسسه بوستان كتاب - قم، چاپ: اول، ١٣٨٤.

مُفْتى/ اسماوصفات‌

اين صفت فعلى الهى از باب افعال‌ [افتاء] به معناى فتوا دادن و پاسخ دادن به احكام را گويند و دو بار در قرآن و در موارد زنان و مسائل ارث درباره خداوند به كار رفته است. [٣] اين صفت الهى به صورت اسمى نيز در ادعيه آمده است. [٤]

وَ يَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّساءِ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَ‌ ....

نساء (٤) ١٢٧

يَسْتَفْتُونَكَ قُلِ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِي الْكَلالَةِ ....

نساء (٤) ١٧٦

مُفَجّر الانهار/ اسماوصفات‌

اين صفت فعلى خداوندى از باب تفعيل‌ [تفجير] به معناى شكافتن است. اين صفت فعلى با اضافه به «انهار» و «العيون» سه بار در قرآن آمده است و مقصود، شكافتن زمين و جارى شدن نهرها و چشمه‌ها از آن است. [٥] اين صفت الهى به صورت‌ اسمى نيز در ادعيه آمده است. [٦]

... وَ فَجَّرْنا خِلالَهُما نَهَراً.

كهف (١٨) ٣٣

يس (٣٦) ٣٤؛ قمر (٥٤) ١٢

مُفَجّر البحار/ اسماوصفات‌

اين صفت فعلى الهى از باب تفعيل‌ [تفجير] به معناى شكافتن است. ارباب لغت «فَجَر» را به معناى ايجاد شكاف وسيع‌ [٧] و باز شدن راه‌ [٨] تفسير نموده‌اند و گفته‌اند: چون به باب تفعيل رود بر كثرت دلالت نمايد. [٩] اين صفت فعلى الهى يك بار در قرآن در مورد درياها در آستانه قيامت به‌كار رفته است و مقصود ايجاد شكافهاى وسيع و فراوان در درياها و راه يافتن آب آنها به نقاط ديگر زمين در آستانه قيامت است.

اين صفت الهى به صورت اسمى نيز در ادعيه آمده است. [١٠]

وَ إِذَا الْبِحارُ فُجِّرَتْ.

انفطار (٨٢) ٣

[١] . اسدالغابه، ج ٥، ص ٢٣٨؛ الاستيعاب، ج ٤، ص ٧.

[٢] . البرهان، ج ٢، ص ٨١٩.

[٣] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ٢، ص ١٠٥٢.

[٤] . الاقبال بالاعمال، ج ٣، ص ٢٤٦.

[٥] . اسما و صفات الهى فقط در قرآن، ج ٢، ص ١٠٥٣.

[٦] . الدعوات، ص ١١٨؛ بحارالانوار، ج ٩٢، ص ٢٨٠.

[٧] . مفردات، ص ٦٢٥، «فجر».

[٨] . معجم مقاييس‌اللّغه، ج ٤، ص ٤٧٦، «فجر».

[٩] . تاج‌العروس، ج ٧، ص ٣٣٨، «فجر».

[١٠] . المقام الاسنى، ص ٩٥.