مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٥٠٦ - جواب
جمعۀ اوّل ماه رجب كه شبش ليلة الرغائب است، و جمعۀ آخر ماه رجب، و پانزدهم ماه شعبان كه روز برات است نزد سنّيان، و اوّلين جمعۀ ماه مبارك رمضان، و آخرين جمعۀ آن، و پانزدهم ذى القعده. و هر روزى كه مردان داخل مىشوند روز بعدش زنان داخل مىگردند.
و در روز بيستم ذى القعده نيز در را مىگشايند از براى آنكه اندرون خانه را بشويند لكن پلّۀ چوبين را در اين روز نمىگذارند و كسى را داخل نمىنمايند مگر غاسلين را كه عبارتند از: اعيان و بزرگان مكّه مانند: شريف مكّه و قاضى و شيخ الحرم و شيبى كليددار و ... امثالهم [١]، و ايشان نيز به مشقّت بسيار بر سر دوش و دست مردم داخل مىشوند، و اگر مردى خدمه را به پول تطميع كند او را به كمال تصديع نيز داخل مىكنند به طريقى كه مشروعيّت دخول به آن نحو خالى از اشكال نيست زيرا كه به حسب ظاهر يا جارح مىگردد، يا مجروح، اگر به حدّ قتل نرسد.
نمايش سيّم: در مبدأ اقاليم:
مبدأ اقليم اوّل: نزد اكثر؛ آنجا بود كه درازى روزش به دوازده ساعت و سه ربع ساعت رسد، و عرض بلد آنجا دوازده درجه و دو ثلث باشد و از خط استوا تا آنجا به جهت كمى عمارت داخل اقاليم نداشتهاند.
و بعضى مبدأ را خطّ استوا گيرند و وسط اقليم اوّل- به اتفاق- آنجا بود كه نهار اطول سيزده ساعت و ربع [٢] بود و عرض شانزده درجه و نصف و ثمن درجه باشد.
و مبدأ اقليم دويم: آنجا بود كه نهار اطول سيزده ساعت و ربع و عرض بيست درجه و ربع و خمس باشد.
[١] الف، ب، ه: امثال اينها.
[٢] ب، ه: سه ربع.