مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٢ - جواب
جواب:
هرگاه داند كه عبادت كردن او باعث عبادت كردن ديگران مىشود مانعى ندارد.
سؤال لب [٣٢]:
طايفهاى- ظاهرا- اسلام را اظهار مىنمايند، لكن مردم در باب آنها گفتگوها مىكنند كه اعتقاد به نماز و روزه و اصول و فروع ندارند؛ مطبوخ آنها را خوردن چه صورت دارد؟
جواب:
هرگاه جزم نباشد به اينكه قبول ندارند مانعى ندارد.
سؤال لج [٣٣]:
هرگاه وجهى از شخصى بر ذمّۀ او باشد، و به صاحبش رد ننمايد، و بعد از مدّتى صاحبش مفقود شود يا بميرد و وارث او معلوم نباشد، آيا زيارت براى او مىتواند كرد از عوض آن حق؟ و از شغلذمّگى بيرون مىآيد در صورتى كه قادر نباشد كه آن وجه را ردّ مظالم نمايد يا نه؟
جواب:
تا تواند تجسّس نمايد كه صاحبش يا وارثش را پيدا كند، و هرگاه از همه مأيوس شود، و تواند- هر چند به دفعات و تدريج باشد- از براى صاحبش مقدار آن وجه را تصدّق نمايد، و هرگاه مطلقا تصدّق ممكن نباشد، يا به قدر همه تصدّق نتواند كرد، به عوض آن غير ممكن التصدّق دعا و زيارت و طلب مغفرت از براى او نمايد.
سؤال لد [٣٤]:
هرگاه كسى قصد اعمال خير نمايد، ثواب دارد؟ هرگاه قصد عمل نامشروعى كند، عقاب دارد يا نه؟
جواب:
هرگاه حسنه را قصد كند كه به عمل آورد، حق تعالى به آن قصد، يك حسنه به او عطا مىفرمايد، و چون به عمل آمد؛ مستحقّ ده ثواب مىشود.
هرگاه قصد گناهى نمايد، مطلقا بر او چيزى نمىنويسند، و اگر به عمل آمد مستحقّ عقوبت يك گناه مىشود [١]، لكن در صورت قصد گناه هرگاه استغفار
[١] بحار الانوار: ٥/ ٣٢٥ حديث ١٥ و ٣٢٦ حديث ١٧ و ٣٢٧ حديث ٢١، ٦/ ١٨ و ١٩ حديث ٢، كافى: ٢/ ٤٢٨ حديث ١ و ٢ و ٤٢٩ حديث ٤.