مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٢٩ - جواب
و اگر پيش از تشهّد آخر بعد از رفع رأس از سجده دويم حدثى از او صادر شود نمازش باطل است و احوط آن است كه طهارت به عمل آورد و تشهد و سلام را بگويد و نماز را نيز اعاده كند و همچنين هرگاه در اثناى نماز پيش از سر برداشتن از سجده دويم ركعت آخر حدثى سهوا يا بىاختيار از او صادر شود اظهر بطلان نماز و احوط اتمام آن بعد از طهارت و اعاده است، و اگر داند كه دو سجده در نماز ترك كرده؛ لكن نداند كه از يك ركعت است يا دو ركعت نمازش باطل است و اگر در نماز آيات يك ركوع يا بيشتر سهوا زياد يا كم كند آن نماز را بعد از اتمام اعاده كند، و احتياطا ركوع منسى را نيز به عمل آورد و از براى ركوع زيادى سجده سهو كند.
و اگر سهوا خللى كند به غير ركن- از افعال واجبه نماز- پس بر سه قسم است:
اول آنكه: نماز را تمام مىكند و احتياج به چيزى ندارد مثل آنكه: تمام قراءت يا حمد تنها يا سورۀ تنها را يا بعضى از آنها را، يا جهر و اخفات آنها را فراموش كند، تا داخل ركوع شود، يا ذكر ركوع را، يا آرام گرفتن به قدر ذكر را فراموش كند تا سر بردارد، يا آرام بعد از آن را فراموش كند تا سر به سجده نهد، يا ذكر سجود و آرام گرفتن به قدر ذكر يا بعضى از هفت عضو- غير پيشانى- را بر زمين قرار دادن فراموش كند تا سر بردارد، يا سر برداشتن از سجده اول را، يا آرام گرفتن آن را فراموش كند تا سر به سجدۀ دويم گذارد؛ كه در همۀ اين صور نمازش صحيح است، و اگر احتياطا سجده سهو كند بهتر است.
دويم آنكه: نماز صحيح است لكن بايد آنچه را سهو كرده است به عمل آورد و احتياج به سجدۀ سهو ندارد، مثل آنكه: قراءت را، يا خصوص حمد، يا سوره، يا بعضى از آنها را- هرچند يك حرف باشد- فراموش كند و پيش از آنكه به حدّ ركوع برسد- هرچند كه قنوت خوانده باشد- به خاطر آرد، بايد