مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٨
غرّا [١]، و ناشر ملّت بيضاء، و مسألهآموز أهل فضل و فتوى، سلام اللّه على المصطفى و على عليّ المرتضى و على آلهما و أولادهما الراسخين في العلم و الهدى.
امّا بعد: بر سائلان مسائل دين مبين، و ناهجان مناهج شريعت حضرت خير [٢] المرسلين، مخفى و مستور نماناد كه: در حالى كه دست تقدير عنان عزم جواد [٣] اين فقير جانى «محمّد على بن محمّد باقر اصفهانى» مشهور به «بهبهانى» را به جانب الكاء [٤] جنّت فضاى «گيلان» كشيد، و قليل وقتى در بلدۀ طيّبۀ «رشت»، در ظلّ رأفت و سايۀ عطوفت نوّاب مستطاب معدلت [٥] اكتساب، مرحمت انتساب، امير مكرّم معظّم، دلير مشرّف مفخّم [٦]، «هدايت خان» بيگلر بيگى [٧] «رشت» و «گيلان» آرميد، او را به خاطر فاتر رسيد كه مجموعهاى مشتمل بر سؤال و جواب مسائل يقينى و فتاواى دينى و فوائد شريفه قلمى نموده، مرتّب و مدوّن نمايد كه در وقت ضرورت ارباب احتياج را به كار آيد، لهذا به تاريخ اواخر شهر محرم الحرام سنۀ هزار و صد و نود و دو از هجرت خير الأنام- عليه و آله أفضل الصلوات و السلام- شروع به تحرير
[١] غرّا: نورانى، درخشان (فرهنگ معين: ٢/ ٢٣٩٤).
[٢] الف: سيّد.
[٣] جواد: اسب راهوار (فرهنگ معين: ١/ ١٢٤٨).
[٤] الكاء، به ضم الف و كسر آن: سرزمين، بوم، ناحيه (لغتنامه دهخدا: ٨/ ٦٢).
[٥] معدلت: داد، دادگرى (فرهنگ معين: ٣/ ٤٢٢٤).
[٦] مفخّم: بزرگوار، بزرگ داشته شده (فرهنگ معين: ٤/ ٤٢٦٧).
[٧] بيگلر بيگى: در زمان صفويّه عنوان حكّامى بوده است كه از مركز براى ولايات تعيين مىشدند، و در اواخر حكومت قاجار بيگلر بيگى در ولايات داراى مقامى مستقل از مقام والى و حاكم و پائينتر از آنها بوده، و مثلا در آذربايجان در رأس اجزاى حكومت شهر بوده است (با استفاده از لغتنامه دهخدا: ١١/ ٥٨٠).