مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ١٢٨ - جواب
زياد شدن بعد از دخول در ركوع پنجم و قبل از اكمال سجدتين معلوم شود و در همۀ اين صور در آخر نماز به قدر تشهد نشسته باشد، خواه تشهد خوانده باشد و خواه نخوانده باشد، كه در همه صورت بهتر بلكه احوط آن است كه بنابر صحّت گذارد و بعد از سلام و سجدۀ سهو؛ نماز را به قصد وجوب اعاده نمايد، و اگر قبل از ركوع متذكّر شود هرچند كه نماز دو ركعتى يا مغرب باشد بنشيند و تشهد بخواند اگر نخوانده باشد، و دو سجده سهو كند و نمازش صحيح است، و اگر يك ركعت يا بيشتر از نماز را فراموش كند و پيش از تشهّد يا سلام به خاطرش آيد نماز را تمام كند و صحيح است، و از براى زيادتى تشهّد- احتياطا- سجدۀ سهو كند، و اگر بعد از سلام به خاطرش آيد كه يك ركعت يا بيشتر را كم كرده است و هنوز فعلى كه منافى نماز باشد به عمل نياورده آن نماز را تمام كند يعنى: آنچه را ترك كرده به عمل آورد و از براى هر يك از سلام و تشهّد بىموقع على حدّه سجدۀ سهو كند احتياطا، و نمازش صحيح است هرچند نماز دو ركعتى يا مغرب باشد.
و اگر وقتى به خاطرش آيد كه فعلى به عمل آورده كه كردن آن در نماز عمدا مبطل است نه سهوا، مثل: سخن گفتن يا خنده به قهقهه زدن؛ تتمۀ آن نماز را به عمل آورد و سجدۀ سهو كند احتياطا، و نماز صحيح است هرچند اعادۀ آن بهتر است، خصوصا در غير چهار ركعتى، و اگر در وقتى به خاطرش آيد كه منافى به عمل آورده است كه فعل آن عمدا و سهوا مبطل است، مثل: حدث كردن و فعل كثير و پشت به قبله نمودن؛ نمازش باطل است.
و اگر سلام را فراموش كند و قبل از فعل منافى- كه عمدا مبطل نماز است- به خاطرش آيد سلام را به جا آورد و نمازش صحيح است، و اگر بعد از فعل منافى- كه عمدا و سهوا مبطل نماز است- به خاطرش آيد نمازش باطل است على الأظهر.