مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٣٩٧ - سؤال تى ٤١٠
و همچنين زن مىخوراند از آنها را، در خانۀ شوهر بدون اذن او و امّا غير از طعام را پس نمىتواند» [١].
و نيز فرموده كه: «زن را مىرسد كه بخورد و تصدّق كند» [٢].
و مفسرين گفتهاند كه: مراد از مٰا مَلَكْتُمْ مَفٰاتِحَهُ [٣] خانههاى خادمان است از غلام و كنيز و ناظر ... و امثال اينها [٤].
و ابن ادريس حلّى در حليّت اكل شرط نموده است كه: مأكول از چيزهائى باشد كه خوف فساد و ضايع شدن بر آن باشد [٥] و اينكه آن جماعت به اذن داخل شده باشند و اين هر دو شرط تقييد اطلاق نصّ است بدون دليل و طريق احتياط واضح است.
و در «مجمع» از ائمۀ هدى (عليهم السلام) روايت كرده است كه فرمودهاند: «باكى نيست به خوردن از براى اين جماعت از خانههائى كه حق تعالى ياد كرده است؛ به قدر احتياجشان بدون اسراف» [٦]، و اللّه العالم.
سؤال تى [٤١٠]:
بر وارث كبير لازم است كه حصّۀ صغير را- از خانه و غيره- به اجاره گيرد از براى خود، و همچنين نگاه داشتن حساب اخراجات صغير از مال مشترك، با آنكه با هم از آن مال مىخورند و نماز مىكنند و ساير
[١] تفسير نور الثقلين: ٣/ ٦٢٦ حديث ٢٥١، كافى: ٦/ ٢٧٧ حديث ٢، تهذيب الاحكام: ٩/ ٩٥ حديث ٤١٣، وسائل الشيعة: ٢٤/ ٢٨١ حديث ٣٠٥٤٥.
[٢] تفسير نور الثقلين: ٣/ ٦٢٦ حديث ٢٥٢، كافى: ٦/ ٢٧٧ حديث ٣، تهذيب الأحكام: ٩/ ٩٦ حديث ٤١٧، وسائل الشيعة: ٢٤/ ٢٨١ حديث ٣٠٥٤٦.
[٣] نور (٢٤): ٦١.
[٤] مجمع البيان: ٥/ ٧٧ (جزء ١٨).
[٥] سرائر ابن ادريس: ٣/ ١٢٤، توضيح: ابن ادريس مسئلۀ خوف فساد را به بعضى اصحاب نسبت داده و آن را رد كرده است، عبارت سرائر چنين است: «و ذهب بعض أصحابنا إلى أنّه لا يؤكل إلّا ما يخشى عليه الفساد و الأوّل هو الظاهر».
[٦] مجمع البيان: ٥/ ٧٧ (جزء ١٨).