مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٥٧٢ - جواب
و از جملۀ مؤيّدات اين؛ آن است كه: سكونى از قضات سنّيان است [١].
و ديگر آنكه: معاملۀ عينيّه نادر الوقوع قريب به ممتنعات عاديه است، پس حمل اطلاقات بسيار بر فرد بسيار نادر؛ بسيار بعيد بلكه ركيك است، لكن ظاهرا مسألۀ مذكوره و قول به تفصيل اجماعى است و مقدمات يتيم- بر فرض تسليم- خارج است به نصّ، و اللّه يعلم.
سؤال ثنج [٥٥٣]:
هرگاه شخصى از همسايه يا ديگران از براى انداختن درخت و ساختن عمارت و غيره استعانت جويد و جمعى به رضاى خود به اعانت او آمده و از اتّفاقات يكى از ايشان را در وقت كشيدن درخت و برداشتن؛ چوب بر سرش خورد و مرد، بر مستعين چيزى لازم مىآيد؟
جواب:
هرگاه معين بالغ و عاقل آزاد باشد، بر مستعين چيزى لازم نمىآيد، و گفتگوى قصاص يا ديت بر قاتل يا عاقله است به نحوى كه در شرع انور مقرّر است.
سؤال ثند [٥٥٤]:
هرگاه چند نفر متّفق شوند به بريدن درختى، يا انداختن ديوارى و اتّفاقا بر يكى از ايشان [٢] فرود آيد و بكشد، ديت بر كيست؟
جواب:
ظاهرا ديت منقسم مىشود بر همۀ آنها و حصّۀ مقتول موضوع [٣] و تتمّه بر آنهاست على الأشهر الأظهر، و بعضى همه را از شركاء مىگيرند [٤].
سؤال ثنه [٥٥٥]:
نماز زيارت بعيده قبل از زيارت است يا بعد از زيارت؟
جواب:
قبل است على الأظهر، و اگر بعد از زيارت اعادۀ نماز شود بهتر است.
[١] ميزان الاعتدال: ١/ ٢٣٠، تهذيب التهذيب: ١/ ٢٩٨- ٥٥٢.
[٢] ه: اينها.
[٣] يعنى: حصّۀ ديۀ مقتول از اصل ديه كسر مىشود و بقيّۀ ديه را به ورثۀ مقتول مىدهند.
[٤] كشف اللثام: ٢/ ٤٩٢ و ٤٩٣.