مقامع الفضل - البهباني، الشيخ محمد علي - الصفحة ٥٠٤ - جواب
نمايش دويم:
گويند: پادشاهانى كه گرد عالم گشتهاند زمين را به هفت قسمت نمودهاند- مثل: فريدون نبطى، و تبّع حميرى، و حضرت سليمان بن داود (عليه السلام) و حضرت اسكندر ذو القرنين و اردشير بابك فارسى- و طول هر يك از اقاليم را از مشرق تا مغرب و عرضش را از شمال- كه مدار قطب شمالى است يعنى: جدى- تا قطب جنوب- كه مدار سهيل است- قرار دادهاند، و بلدى را كه طولش هفتاد درجه است وسط زمين دانستهاند.
و گويند كه: آن وادى سرانديب است كه حضرت آدم (عليه السلام) در آنجا هبوط نموده، و از حضرت رسول (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) مروى است كه: «وسط زمين همين كعبه است» [١].
و از حضرت امام رضا (عليه السلام) مروى است كه: «خانۀ كعبه در وسط زمين شد از براى آنكه زمين را از زير آن پهن كردند، و از براى آنكه فرض اهل مشرق و مغرب در اين مساوى باشد» [٢].
و نيز از حضرت پيغمبر (صلّى اللّه عليه و آله و سلّم) مروى است كه: «وسط زمين بيت المقدس است» [٣]. و حديث كعبه را حمل نمودهاند به آنكه نسبت به معموره است نه مطلق زمين و حديث بيت المقدس را حمل كردهاند بر آنكه: محشر است و حشر همه در آنجا خواهد شد [٤]، و اللّه يعلم.
و ظاهرا نظر به حديث مذكور در ميان كعبه ميخ سرة الدنيا را كوبيده بودند و بعد از آن به جهت ترتّب مفاسد [٥] بر آن؛ برطرف نمودند.
[١] امالى صدوق: ١٥٨، بحار الأنوار: ٩/ ٢٩٤ حديث ٥.
[٢] علل الشرائع: ٣٩٦ باب ١٣٤ حديث ١، بحار الانوار: ٦/ ٩٧.
[٣] بحار الأنوار: ٥٧/ ٢٥١.
[٤] الف، ب، ه: بود.
[٥] الف، ب، ه: فساد.