ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٧٤ - قضا و قدر شما نابخردان لجوج را در دام خود تباه خواهد ساخت

شده بود كه آنانرا تا دم مرگ بىدليل كشانيد و مطابق گفتهء پيامبر رو به عذاب الهى رهسپار شدند آيا اينان به كج فهمى دچار شده بودند آيا مقام مى خواستند آيا خود بزرگ بينى دمار از روزگارشان برآورد درد اين گروه نابخرد چه بوده است كه با حجت خدا و حقبين و حقپرست بمبارزه برخاستند آرى ، چنانكه - « رسد آدمى بجائى كه بجز خدا نبيند » همچنين « رسد آدمى بجائى كه جز خود بيمارش چيزى ديگر نمى بيند » خدايا ، اين خودبينى چه بيمارى مهلكى است كه اگر بمرحلهء لجاجت برسد ، از همهء منطقهاى راستين و حجت و مظهر الهى رويگردان مى شود و مى گويد : همين است كه مى گويم جز اين كه من مى گويم حقيقتى وجود ندارد در اين حالتست كه حيات چنين نابخردان مى سوزد و تباه مى گردد و گمان مى كنند كه بهترين كار را انجام مى دهند .
( قُلْ هَلْ نُنَبِّئُكُمْ بِالأَخْسَرِينَ أَعْمالًا الَّذِينَ ضَلَّ سَعْيُهُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَهُمْ يَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ يُحْسِنُونَ صُنْعاً ) [١] ( به آنان بگو : آيا بشما خبر بدهيم در بارهء كسانى كه تمام اعمال آنان بخسارت افتاده و تباه شده است ، اينان كسانى هستند كه كوششان در اين زندگى دنيا منحرف شده است و گمان مى كنند كه كار خوبى انجام مى دهند ) .
اين لجاجت و مقاومت در برابر حق بهر عاملى كه مستند باشد ، ريشهء دنيوى دارد ، اگر چه پيشانى اين لجوجان تبهكار پينه بسته باشد و اثر فيزيكى سجده در قيافهء منحوسشان مشاهده شود ، ولى آن پينه و آن اثر سجده با دلى سياه و روانى بيمار از خود بزرگ بينى و تورم خود طبيعى بچه كار آيد قضا و قدر شما نابخردان لجوج را در دام خود تباه خواهد ساخت در بارهء قضا و قدر مباحثى بسيار فراوان در كتب فلسفى و كلامى مطرح

[١] الكهف آيهء ١٠٣ .