ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٩٥ - تفسير عمومى خطبهء سى و هفتم

تفسير عمومى خطبهء سى و هفتم ابن ابى الحديد مى گويد : سخنان امير المؤمنين عليه السلام در اين شبه خطبه ، چهار فصل جداگانه است كه با يكديگر نبايد مخلوط شوند . اين سخنان از يك سخن مفصلى است كه سيد رضى رحمة اللَّه تعالى عليه چيده و در اينجا آورده است . اين سخنان را كه پس از حادثهء نهروان فرموده است ، وضع خود را از وفات پيامبر اكرم ( ص ) به بعد توضيح داده است [١] .
٢ ، ٥ - فقمت بالأمر حين فشلوا و تطلَّعت حين تقبّعوا و نطقت حين تعتعوا و مضيت بنور اللَّه حين وقفوا ( من قيام به وظيفه نمودم در آن هنگام كه ديگران ناتوان شدند و شكست خوردند و از افق بالاترى نگريستم در آن هنگام كه آنان سر در لاك خود فرو برده بودند و سخن با صراحت گفتم در آن هنگام كه تردد و اضطراب آنانرا در خود فرو برده بود و راهم را با نور الهى پيش گرفتم در آن هنگام كه آنان راكد گشته و متوقف بودند ) .

[١] شرح نهج البلاغه - ابن ابى الحديد ج ٢ ص ٢٨٤ و ٢٨٥ .