ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ٤١ - ترجمهء خطبهء صد و چهاردهم
تفسير عمومى خطبهء صد و چهاردهم
تفسير عمومى خطبهء صد و چهاردهم ٢ ، ٥ - الحمد للَّه الواصل الحمد بالنّعم ، و النّعم بالشّكر . نحمده على آلائه كما نحمده على بلائه ( حمد مر خداى راست كه حمد را به نعمتها و نعمتها را به شكرش پيوسته است . ما به نعمتهاى خداوندى همان گونه حمد مى نماييم كه به بلايش ) خداوند سبحان همان گونه شايستهء حمد در مقابل بلاهاست كه شايستهء حمد در مقابل نعمتهاست
خداوند سبحان همان گونه شايستهء حمد در مقابل بلاهاست كه شايستهء حمد در مقابل نعمتهاست امير المؤمنين عليه السلام در اين جملات دو مطلب را مطرح فرموده است : مطلب يكم - اين كه خداوند سبحان از آن جهت كه حمد را به نعمتهايش و نعمتهايش را به شكر پيوسته است شايستهء حمد است . [ خواه مقصود از جملهء و النعم بالشكر تأكيد همان جمله الواصل الحمد بالنعم بوده باشد كه معنايش لزوم حمد و شكر خداوندى در برابر نعمتها است و خواه مقصود اين باشد كه اصل نعمت مقتضى حمد خداونديست و شكر مقتضى افزايش آن نعمت است ] اين كه فرموده است :