ترجمه و تفسير نهج البلاغه - علامه جعفری - الصفحة ١٩٣ - ١ - استدلال رياضى عينى
به عظمت سخنان امير المؤمنين عليه السّلام كه فوق آن است كه فهم آنها نياز به استدلالهاى حرفه اى ارسطوئى داشته باشد ، قابليّت تحليل و تركيب با بديهىترين و ضرورىترين شكل آنها استدلالها است ، كه شكل اوّل قياسى است . استدلال با دريافت - هاى شخصى خواه بر مبناى شهود استوار باشد و خواه از تجربههاى شخصى در مواردى محدود ، نتيجه اى كلَّى دريافت شود . بطور كلَّى مى گوئيم : منظور از استدلال ارائهء واقعيّات و توجيه انسانها بسوى آنها است خواه قابل بيان با اشكال قياسى و استقرائى و تمثيلى بوده باشد و خواه از ارجاع به دريافتهاى شخصى حاصل آيد . توجيهات يا استدلالهاى هفتگانه عبارتند از : ١ - استدلال رياضى - عينى .
٢ - استدلال استقرائى .
٣ - استدلال قياسى .
٤ - استدلال تمثيلى .
٥ - استدلال حكمى .
٦ - استدلال با دريافتهاى شخصى .
٧ - استدلال شهودى .
١ - استدلال رياضى عينى - خداوند متعال در قرآن مجيد پيامبر اكرم را به سه نوع بسيار اساسى از راهنمائى به واقعيّات معنىدار دستور فرموده است : حكمت و موعظهء حسنه و مجادله با بهترين طرق . اين راهنمائىها در نهج البلاغه هم كاملا مشهود است ، و نيز قرآن مجيد سه نوع استدلال را بكار برده است : ١ - آفاقى .
٢ - انفسى .
٣ - آفاقى - انفسى كه عبارتست از دريافت نظم والاى هستى با نمودى نگارين و شفّاف كه معناى پشت پردهء خود را نشان مى دهد و در قرآن كريم اين نوع استدلال كه از دو قطب درون ذاتى و برون ذاتى استفاده مى شود نظر ( استدلال ) ملكوتى گفته مى شود . قطب درون ذاتى اين استدلال عبارتست از فعّاليّت تجريدى ذهن در مجموعهء نظم دقيق موجودات عالم هستى در حال تجدّد تعيّنهائى كه هر لحظه در نتيجهء حركت