پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥٤ - ٢٢٩ و قال عليهالسلام كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً، وَبِحُسْنِ الْخُلُقِ نَعِيماً،

الْخُلُق‌

؛ بيشترين چيزى كه امت من به وسيله آن وارد بهشت مى‌شوند پرهيزگارى و حسن خلق است». [١]

در حديث ديگرى از همان حضرت آمده است:

«مَا يُوضَعُ فِي مِيزَانِ امْرِئٍ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَفْضَلُ مِنْ حُسْنِ الْخُلُقِ‌

؛ در ترازوى اعمال هيچ كس در قيامت چيزى بهتر از حسن خلق گذارده نمى‌شود». [٢]

اما جمله اخير امام عليه السلام اشاره به آيه شريفه ٩٧ سوره «نحل» است كه مى‌فرمايد:

«مَنْ عَمِلَ صالِحاً مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً»؛ هر كس كار شايسته‌اى انجام دهد، خواه مرد باشد يا زن، در حالى كه مؤمن است، به طور مسلّم او را حيات پاكيزه‌اى مى‌بخشيم».

در تفسير «حَياةً طَيّبَةً» مفسران تعبيرات مختلفى دارند: بعضى آن را به قناعت آن‌گونه كه امام عليه السلام در اينجا تفسير فرموده، تفسير كرده‌اند و برخى به عبادت توأم با روزى حلال و يا توفيق به اطاعت فرمان خدا و روشن است كه اين امور با هم منافاتى ندارد و حيات طيبه همه آنها مخصوصا قناعت را شامل مى‌شود، زيرا قناعت، انسان را بى‌نياز از مردم و آزاد از پيچ و خم‌هاى زندگى ثروتمندان مى‌سازد و فرد مى‌تواند آسوده خاطر و سربلند زندگى كند.

[١]. كافى، ج ٢، ص ١٠٠، ح ٦.

[٢]. همان، ص ٩٩، ح ٢.