پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٧٥٣ - ٢٢٩ و قال عليهالسلام كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً، وَبِحُسْنِ الْخُلُقِ نَعِيماً،
در تفسير «قناعت» تعبيرات مختلفى در منابع لغت و تعبيرات بزرگان آمده كه تضادى با هم ندارند:
بعضى قناعت را به معناى رضايت به آنچه خدا به انسان داده تفسير كردهاند و برخى به راضى بودن به كمتر از نيازها و عدّهاى به رضايت به حداقل زندگى و گاه گفتهاند قناعت آن است كه انسان در برابر آنچه خدا به او داده است خشنود باشد و بيش از آن را طلب نكند و اين همان حقيقتى است كه بسيارى از بارهاى زندگى را از دوش انسان بر مىدارد.
اين سخن را به يك حديث قدسى كه مرحوم علامه مجلسى در جلد ٧٥ بحارالانوار آورده است پايان مىدهيم: خداوند به داود وحى فرستاد اى داود! من پنج چيز را در پنج چيز قرار دادم و مردم آن را در پنج چيز ديگر جستوجو مىكنند و به آن نمىرسند. من علم را در گرسنگى (كم خوردن) و تلاش و كوشش قرار دادم و مردم آن را در شكمبارگى و راحتى مىطلبند و به آن نمىرسند. من عزت را در طاعتم قرار دادم و آنها آن را در خدمت سلاطين جستوجو مىكنند و نمىيابند. غنا و بىنيازى را در قناعت قرار دادم و آنها آن را در فزونى مال مىطلبند و نمىيابند. رضايم را در مخالفت با نفس قرار دادم و آنها آن را در رضايت نفس جستوجو مىكنند و نمىيابند و راحتى و آسودگى را در بهشت قرار دادم و آنها آن را در دنيا مىطلبند و به آن نمىرسند. [١]
دومين نكتهاى را كه در اينجا امام عليه السلام به آن اشاره فرموده همان حسن خلق است كه آن را نعمتى مهم و با عظمت شمرده و به راستى حسن خلق هم نعمتى است در دنيا، چرا كه قلوب مردم را به انسان متوجه مىسازد و همه به عنوان انسانى با فضيلت به او مىنگرند و هم مايه نجات وى در آخرت است، زيرا در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخوانيم:
«أَكْثَرُ مَا تَلِجُ بِهِ أُمَّتِىَ الْجَنَّةَ تَقْوَى اللَّهِ وَحُسْنُ
[١]. بحارالانوار، ج ٧٥، ص ٤٥٣، ح ٢١.