پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٥١ - ترجمه

ترس از مرگ گاه به سبب از دست دادن اموال و ثروت‌ها و مقامات و لذات دنيوى است كه شيوه افراد بى‌ايمان يا ضعيف الايمان است و گاه به سبب از دست رفتن فرصت‌ها براى انجام اعمال نيك و اندوختن حسنات. گروهى ترسشان از مرگ به ظاهر از قبيل قسم دوم است؛ ولى عجيب است كه به انجام اعمال نيك پيش از آن كه وقت از دست برود نمى‌پردازند. در واقع اين نيز نوعى تناقض در ميان عقيده و عمل است و اين‌گونه تناقض‌ها، چنان‌كه در عبارات سابق نيز آمده در ميان دنياپرستان كم نيست.

٢٢. « (از كسانى مباش كه) معصيت‌هاى كوچك را از ديگران بزرگ مى‌شمارد در حالى كه بزرگ‌تر از آن را از خود ناچيز مى‌بيند، (همچنين) آنچه را از طاعات ديگران كوچك مى‌شمرد از خودش بزرگ و بسيار مى‌پندارد»؛

(يَسْتَعْظِمُ مِنْ مَعْصِيَةِ غَيْرِهِ مَا يَسْتَقِلُّ أَكْثَرَ مِنْهُ مِنْ نَفْسِهِ، وَيَسْتَكْثِرُ مِنْ طَاعَتِهِ مَا يَحْقِرُهُ مِنْ طَاعَةِ غَيْرِهِ)

. چنين شخصى باز دچار تناقض ديگرى است؛ عمل واحدى را كه از خود و ديگران سر مى‌زند دوگونه مى‌بيند؛ از خودش بسيار بزرگ و از ديگران بسيار كوچك. اين در مورد اعمال نيك است و به عكس در گناه واحدى كه از او و ديگرى سر زده، از ديگران را بزرگ و آن را از خودش كوچك مى‌انگارد و اينها همه از آثار حب ذات است كه مانع از قضاوت يكسان درباره خود و ديگران مى‌شود.

درست به عكسِ مؤمنان راستين كه شرح حالشان در روايتى از امام باقر عليه السلام از رسول خدا صلى الله عليه و آله آمده است كه براى مؤمن ده علامت شمرده شده از جمله:

«يَسْتَكْثِرُ قَلِيلَ الْخَيْرِ مِنْ غَيْرِهِ وَيَسْتَقِلُّ كَثِيرَ الْخَيْرِ مِنْ نَفْسِه‌

؛ او اعمال خوب زيادى را كه از خودش سر زده ناچيز مى‌شمارد؛ اما اعمال خير اندك ديگران را بزرگ مى‌بيند». [١]

[١]. بحارالانوار، ج ١، ص ١٠٨، ح ٤.