مرحوم «مغنية» تفسير ديگرى براى اين گفتار گرانبهاى مولا كرده و «يَد قَصيره» را اشاره به جهاد در راه خدا و شهادت و امثال آن مى‌داند در حالى كه اين تفسير مناسبتى با تعبير «يد» ندارد به خصوص اين‌كه تعبير به «يد» در مورد بخشش در راه خدا در روايات ديگر نيز آمده است. اضافه بر اين چنين تفسيرى سبب مى‌شود كه «يد طويلة» و «يد قصيرة» با يكديگر هماهنگ نباشند در حالى كه در تفسيرى كه در بالا آمد و مرحوم سيد رضى نيز بعداً ذكر مى‌كند اين دو يد با يكديگر هماهنگ‌اند و هر دو به معناى بخشش نعمت‌اند.

مرحوم سيد رضى در اينجا بر خلاف روش معمولى خود، شرح نسبتاً مفصلى براى اين سخن آورده، مى‌گويد: «معناى اين كلام اين است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خير و نيكى انفاق مى‌كند هرچند كم باشد خدا پاداش او را بسيار مى‌دهد و منظور از دو دست (دست كوتاه و بلند) در اينجا دو نعمت است كه امام عليه السلام ميان نعمت پروردگار و نعمت انسان را با كوتاهى و بلندى فرق گذاشته است؛ نعمت و بخشش از سوى بنده را كوتاه و آنچه را از ناحيه خداوند است بلند شمرده است و اين بدان جهت است كه نعمت خدا همواره چندين برابر نعمت مخلوق است، زيرا نعمت‌هاى الهى اصل و اساس تمام نعمت‌هاست؛ تمام نعمت‌ها به او باز مى‌گردد و از سوى او سرچشمه گرفته مى‌شود (حتى نعمتى كه انسان آن را به ديگرى مى‌بخشد آن هم از سوى خداست و با توفيق الهى بذل و بخشش مى‌شود)»؛

(قالَ الرَّضِيُّ وَمَعنى‌ ذلِكَ أنَّ ما يُنْفِقُهُ الْمَرْءُ مِنْ مالِهِ فِي سَبيلِ الْخَيْرِ وَالْبِرّ وَإنْ كانَ يَسيراً فَإنَّ اللَّهَ تَعالى‌ يَجْعَلُ الْجَزاءَ عَلَيْهِ عَظيماً كَثيراً وَالْيَدانِ هاهُنا عِبارَةٌ عَنِ النّعْمَتَيْنِ فَفَرَّقَ عليه السلام بَيْنَ نِعْمَةِ الْعَبْدِ وَنِعْمَةِ الرَّبّ تَعالى‌ ذِكْرُهُ بِالْقَصيرَةِ وَالطَّويلَةِ فَجَعَلَ تِلْكَ قَصيرَةً وَهذِهِ طَويلَةً لِأنَّ نِعَمِ اللَّهِ‌

[١]. شرح نهج‌البلاغه علامه شوشترى، ج ١٣، ص ٢٥٣.